Historia
Budynki kościoła i szkoły parafialnej w stylu klasycystycznym były wznoszone w latach 1834-1835 według projektu Karla Schinkela[1]. Ponieważ budowa kościoła kolidowała z linią obwarowań miejskich, zostały one w tym miejscu wyburzone[2]. Wkrótce po konsekracji oba budynki spłonęły, ale zostały wkrótce odbudowane i ponownie poświęcone w roku 1825[3]. W 1843 r. stojącą obok kościoła Basztę Rycerską, pierwotnie będącą fragmentem miejskich murów obronnych, zaadaptowano na dzwonnicę[1], w której powieszono dwa dzwony[3]. W roku 1869 od północy do bryły kościoła dobudowano niewielką zakrystię[3]. Po wojnie świątynia stała opuszczona aż do roku 1964, kiedy to po przeprowadzeniu prac adaptacyjnych, w budynkach utworzono jedyne w Polsce muzeum filumenistyczne, gromadzące etykiety zapałczane, a także eksponaty związane z historią niecenia ognia[1]. W latach 1985-1990 oba obiekty zostały wyremontowane.
Decyzjami wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 25 maja 1972 roku i z 30 stycznia 2009 roku obiekty zostały wpisane do rejestru zabytków.

Architektura
Budynek kościoła został wzniesiony na planie kwadratu z półkolistą apsydą, w której było prezbiterium[1]. Budowla jest przysadzista i posiada szereg wysokich okien z półkolistymi zakończeniami[3]. Naroża budynku posiadają boniowania, a wszystkie elewacje są podzielone gzymsami koronowymi[3]. Pomiędzy kościołem a dzwonnicą jest wysoka furta[4]. Świątynia jest nakryta dachem dwuspadowym, wewnątrz jest empora.
Szkoła parafialna jest dwukondygnacyjnym budynkiem o podobnym kształcie i wielkości co kościół.

Historia muzeum