Baszta Wronia wchodzi w skład systemu obronnego dawnych murów miejskich. Baszta ta została zbudowana na miejscu wcześniejszych umocnień drewniano – ziemnych. Jest to gotycki budynek o charakterze obronnym wzniesiona w XIV w., który składa się z trzech kondygnacji, posiadający ślady podpiwniczenia.

Baszta Wronia została wybudowana przy odcinku murów między Bramą Człuchowską a Młyńską. Pierwotnie w ścianie wsch. wieży znajdowało się ostrołukowe przejście na drewnianą hurdycje biegnący po obu stronach muru. Wejście to zostało zabudowane w XIX w.. W 1870 r. w basztę uderzył piorun i uszkodził schody i drzwi wejściowe. Baszta do końca XIX w. użytkowana była jako więzienie, dlatego zmianie uległ jej układ, funkcjonalno – przestrzenny. Przedzielono ścianę wewnętrzną, stropami między kondygnacjami oraz zamurowano partie murów zewnętrznych, wybito również nowe otwory okienne. W czasie działań wojennych w 1945 r. została silnie uszkodzona. W latach 70 – tych na podstawie decyzji konserwatora wojewódzkiego baszta została odrestaurowana. Budynek został oddany do użytku w 1974 r., znajduje się w tym miejscu do chwili obecnej siedziba Muzeum Historyczno – Etnograficznego w Chojnicach [6].

Sytuacja:
Baszta Wronia usytuowana jest w zachodniej części Starego Miasta. Obiekt znajduje się przy odcinku murów miejskich między ulicą 31 Stycznia a Młyńską, mury te ciągną się od strony wschodniej wzdłuż ul. Podmurnej i dawnej fosy miejskiej od strony zachodniej.


Materiał, konstrukcja, technika:

Ściany:
Murowane z cegły pełnej, palonej, o wątku gotyckim, tynkowane częściowo od wewnątrz.

Stropy, sklepienia:
Płaskie, ceglane na metalowych szynach.

Konstrukcja dachu:
Dach sześciospadowy z krótką kalenicą. Więźba dachowa krokwiowo – jętkowa, drewniana.

Pokrycie dachu:
Dachówka ceramiczna typu mnich – mniszka.

Posadzki, podłogi:
Parkiet pokryty wykładziną.

Schody:
Metalowe, kręcone, na ostatnią kondygnację (poddasz) – drabina.

Otwory okienne:
Niewielkie, prostokątne, od strony wewnętrznej zamknięte łukiem odcinkowym. Okna: skrzynkowe, współczesne, jednodzielne.

Otwory drzwiowe:
Otwory drzwiowe prostokątne, drzwi płytowe, współczesne.

Rzut:
Budynek założony na planie prostokąta o kształcie zbliżonym do kwadratu. Powyżej parteru, budynek założony na planie nieregularnego sześciokąta. W narożu północno – zachodnim umieszczone są schody.

Bryła:
Podstawa budynku ma formę prostopadłościenną. Powyżej budynek przechodzi w formę graniastosłupową na podstawie sześciokątnej. Jest to sześciokąt powstały poprzez ścięcie dwóch narożników prostokąta.

Elewacja wschodnia:
Dwuosiowa, niesymetryczna, na parterze osie wyznaczone są przez jedno okno i drzwi wejściowe, na wyższych piętrach przez dwa okna.

Elewacja południowa:
Jednoosiowa od poziomu I piętra, lewy narożnik ukośnie ścięty, na poziomie II piętra obszerny prostokątny otwór okienny.

Elewacja zachodnia:
Jednoosiowa, symetryczna, część parterowa elewacji pozbawiona otworów. Powyżej części parterowej krawędzie elewacji ukośnie ścięte. Na I, II i III piętrze po jednym oknie na osi elewacji.

Elewacja północna:
Analogiczna do elewacji południowej.

Wnętrze:
Na wszystkich kondygnacjach w północno – zachodnim narożniku budynku znajduje się klatka schodowa oddzielona od reszty pomieszczenia ściankami działowymi. Na parterze dodatkowo ścianki działowe wydzielające 2 pomieszczenia. Na pozostałych kondygnacjach znajduje się tylko jedno pomieszczenie.

Wyposażenie:
Brak oryginalnego wyposażenia obiektu.

Instalacje:
W budynku znajdują się instalacje: elektryczne, wodno – kanalizacyjna, odgromowa i telefoniczna.

Ulica Podmurna - ulicę tę zwano w 1753 roku Zaułkiem od Bramy Młyńskiej do Bramy Człuchowskiej i Furtki Klasztornej. Od 1975 roku, po odrestaurowaniu baszt na murach obronnych starego miasta jest deptakiem spacerowym licznych turystów zwiedzających Muzeum Historyczno - Etnograficzne w Bramie Człuchowskiej, baszty muzealne (Wronia, Szewska, Dom Szewski, Kurza Stopa).