starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 5.84
 | Polska › woj. dolnośląskie › powiat kłodzki › Wambierzyce › pl. Najświętszej Marii Panny › Bazylika Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny |
Lata 1980-1982 , Widok z tylnych okien obecnego Hotelu "Wambierzyce" na Bazylikę Najświętszej Maryi Panny. W filmie "Wielki Szu" jest to widok z mieszkania Jurka - młodszego bohatera tej produkcji. Przedstawiony od zewnątrz budynek, w którym miałby mieszkać Jurek znajduje się naprzeciwko wejścia na Kalwarię Wambierzycką i z tegoż domu nie możliwy byłby taki widok. Taka zmyłka filmowa.
Skomentuj zdjęcie
Mikrob
 - podobny widok z poziomu 0. 2014-02-10 15:55:57 (12 lat temu)
do Mikrob: Tak Mikrobie to na pewno nie jest widok z okna Jurka, kamienica przy Objazdowej 5 w której miał mieszkać, chyba nawet nie ma okien na bazylikę ;). Wielki Szu nocował przy placu NMP 1, cukiernia Stefana Mikuna to dzisiejszy plac NMP 8, a dom Mikuna raczej na pewno nie znajduje się w okolicy Wambierzyc. Miło mi było oglądnąć ten film... Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: lit. 2015-01-29 00:46:47 (11 lat temu)
do Hellrid: Tak, film rządzi się swoimi prawami. Gdzie powstawał ,,Wielki Szu’’?. - Plenerów było kilka, między innymi Wrocław i stolica z hotelem ,,Victoria’’, ale zdecydowanie najciekawsze miejsce to Wambierzyce na Dolnym Śląsku. Ta malutka, ale urokliwa mieścinka u podnóża Gór Stołowych zagrała filmowy Lutyń – opowiada Marek Szymański, znawca filmowych miejsc, autor książki ,,Polska na filmowo. Gdzie kręcono znane filmy i seriale’’. – To właśnie tutaj Wielki Szu ogrywa miejscowego notabla i spryciarza, Mikuna, czyli Leona Niemczyka, a potem musi salwować się ucieczką. Główny bohater nocuje w miejscowym hotelu, który do dziś stoi na głównym placu Wambierzyc. To charakterystyczny budynek z długimi drewnianymi balkonami na elewacji i restauracją na dole – opowiada Szymański. W opinii mieszkańców Wambierzyce słyną z trzech rzeczy: sanktuarium Matki Boskiej Wambierzyckiej Królowej Rodzin, dziewiętnastowiecznej zabytkowej szopki oraz ,,Wielkiego Szu’’. Charakterystyczną architekturę miasteczka łatwo można rozpoznać w filmie. [ 2015-01-29 16:48:11 (11 lat temu)
do Stenek: Stacja Lutyń to Polanica-Zdrój, w Wambierzycach nie ma stacji kolejowej. 2015-01-29 16:53:41 (11 lat temu)
do Hellrid: Podałem źródło, nie mam na nie wpływu 2015-01-29 22:46:01 (11 lat temu)
do Hellrid: Podaję za stroną: [ "Plenery: Wambierzyce (filmowy Lutyń), Wrocław (hotel "Novotel" przy ulicy Wyścigowej), Warszawa (hotel "Victoria"), Polanica-Zdrój (Dworzec PKP - filmowy dworzec w Lutyniu)." Zatem, mimo braku stacji, Wambierzyce grały miasteczko - Lutyń. 2015-01-29 23:01:24 (11 lat temu)
|
|
Na stronie od 2011 kwiecień
15 lat 0 miesięcy 5 dni |
Dodane: 9 lutego 2014, godz. 13:11:56
Rozmiar: 1200px x 885px
5 pobrań 4090 odsłon 5.84 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Mikrob
Obiekty widoczne na zdjęciu
Bazylika Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny
więcej zdjęć (236)
Atrakcja turystyczna
Dawniej: Gnadenkirche, Wallfahrtskirche, Wallfahrtsbasilika, Basilika ULF
Zabytek: A/1678/133 z 2.01.1950
Bazylika pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Wambierzycach, Sanktuarium Wambierzyckiej Królowej Rodzin Patronki Ziemi Kłodzkiej - barokowa bazylika znajdująca się w Wambierzycach. Wybudowana została w latach 1715 - 1723. W roku 1936 papież Pius XI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej.
Obecna bazylika stoi na wzgórzu, gdzie w XII wieku w niszy wysokiego drzewa umieszczono figurkę Matki Boskiej. Według kronik w 1218 roku ociemniały Jan z Raszewa odzyskał w tym miejscu wzrok. Po tym zdarzeniu do Wambierzyc zaczęło podróżować wielu pielgrzymów. Wkrótce pod drzewem z figurką postawiono ołtarz, a po bokach lichtarz i chrzcielnicę. W 1263 roku na wzgórzu powstał drewniany kościół.
W 1512 roku Ludwik von Panwitz wzniósł większą świątynię wybudowaną z cegły. Został on jednak zrujnowany podczas wojny trzydziestoletniej. W latach 1695-1711 wybudowano nowy kościół, który jednak szybko zaczął się walić i został rozebrany w 1714 roku. W latach 1715-1723 powstała kolejna świątynia wybudowana przez hrabiego Franciszka Antoniego von Goetzena, która przetrwała do dziś.
W 1936 roku papież Pius XI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej. 17 sierpnia 1980 roku kardynał Stefan Wyszyński dokonał koronacji figurki Matki Bożej nadając jej tytuł Wambierzyckiej Królowej Rodzin.
Prezbiterium jest oddzielone od nawy kratą. Ołtarz główny jest dziełem Karla Sebastiana Flackera. W centrum znajduje się rzeźba Madonny z Dzieciątkiem adorowana przez dwa anioły. Figurka wykonana z drewna lipowego ma 28 cm. Pochodzi z końca XIV w.
W nawie po stronie południowej znajduje się barokowa ambona, dzieło Flackera z 1723. Jest ona ilustracją hymnu Magnificat. Ambonę wieńczy postać Ducha Świętego, poniżej widnieje Madonna w otoczeniu aniołów. Na baldachimie siedzą personifikacje kontynentów: Ameryki, Europy, Azji i Afryki. Na korpusie znajdują się rzeźby czterech ewangelistów. We wnękach prezbiterium umieszczono ołtarze pochodzące z XIX w. Od wschodu są to ołtarze: św. Jana Nepomucena, św. Walentego, św. Anny, św. Józefa i św. Antoniego. Ponad drzwiami na ścianie północnej wiszą obrazy św. Jadwigi Śląskiej, św. Otylii i św. Apolonii, a na ścianie północnej św. Jana Sarkandra, św. Franciszka Ksawerego i św. Karola Boromeusza.
Obecna bazylika stoi na wzgórzu, gdzie w XII wieku w niszy wysokiego drzewa umieszczono figurkę Matki Boskiej. Według kronik w 1218 roku ociemniały Jan z Raszewa odzyskał w tym miejscu wzrok. Po tym zdarzeniu do Wambierzyc zaczęło podróżować wielu pielgrzymów. Wkrótce pod drzewem z figurką postawiono ołtarz, a po bokach lichtarz i chrzcielnicę. W 1263 roku na wzgórzu powstał drewniany kościół.
W 1512 roku Ludwik von Panwitz wzniósł większą świątynię wybudowaną z cegły. Został on jednak zrujnowany podczas wojny trzydziestoletniej. W latach 1695-1711 wybudowano nowy kościół, który jednak szybko zaczął się walić i został rozebrany w 1714 roku. W latach 1715-1723 powstała kolejna świątynia wybudowana przez hrabiego Franciszka Antoniego von Goetzena, która przetrwała do dziś.
W 1936 roku papież Pius XI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej. 17 sierpnia 1980 roku kardynał Stefan Wyszyński dokonał koronacji figurki Matki Bożej nadając jej tytuł Wambierzyckiej Królowej Rodzin.
Prezbiterium jest oddzielone od nawy kratą. Ołtarz główny jest dziełem Karla Sebastiana Flackera. W centrum znajduje się rzeźba Madonny z Dzieciątkiem adorowana przez dwa anioły. Figurka wykonana z drewna lipowego ma 28 cm. Pochodzi z końca XIV w.
W nawie po stronie południowej znajduje się barokowa ambona, dzieło Flackera z 1723. Jest ona ilustracją hymnu Magnificat. Ambonę wieńczy postać Ducha Świętego, poniżej widnieje Madonna w otoczeniu aniołów. Na baldachimie siedzą personifikacje kontynentów: Ameryki, Europy, Azji i Afryki. Na korpusie znajdują się rzeźby czterech ewangelistów. We wnękach prezbiterium umieszczono ołtarze pochodzące z XIX w. Od wschodu są to ołtarze: św. Jana Nepomucena, św. Walentego, św. Anny, św. Józefa i św. Antoniego. Ponad drzwiami na ścianie północnej wiszą obrazy św. Jadwigi Śląskiej, św. Otylii i św. Apolonii, a na ścianie północnej św. Jana Sarkandra, św. Franciszka Ksawerego i św. Karola Boromeusza.
1982 - Film "Wielki Szu"
więcej zdjęć (5)
Stajnie
więcej zdjęć (2)
Zbudowano: 1853
Dom pielgrzyma im. Świętej Rodziny
więcej zdjęć (20)
Zbudowano: kon. XIX w.
Dawniej: Paul's Hotel, Hotel-restauracja "Turystyczna", Hotel "Wambierzyce"
Zabytek: A/4606/1416/WŁ z 25.10.1994
pl. Najświętszej Marii Panny
więcej zdjęć (551)
Dawniej: Jacob Platz + Johanes Platz + Hauptstrasse + Kirchplatz, Plac 15-lecia