Kościół zaprojektowany przez Stefana Szyllera z Warszawy. Budowę rozpoczęto w 1931 roku przez księży: ks. Jana Węglickiego i Ks. Stanisława Głąbińskiego. Do 1939 roku budowa kościoła nie została ukończona. W czasie II wojny światowej, w wyniku ostrzału sowieckiego od strony Skaryszewa, budowany kościół został częściowo uszkodzony. Po wojnie budowę kościoła prowadzili kolejno kapłani: ks. Jan Wiącek (do 1949 roku) ks. Adam Łukasiewicz (lata 1949-1953), ks. Stanisław Flont (lata 1953-1954). Ostatecznie budowę zakończył i skompletował wyposażenie świątyni ksiądz Stefan Popis. (w latach 1954-1966). Budowla została poświęcona w dniu 10 grudnia 1950 roku przez biskupa Jana Kantego Lorka. W dniu 25 listopada 1966 roku biskup Piotr Gołębiowski konsekrował budowlę.

Kościół jest murowany z kamienia i cegły, neorenesansowy, trójnawowy z transeptem. Nawy boczne są niższe, wyodrębnione potężnymi kolumnami i filarami. Fronton jest rozbudowany architektonicznie: kolumny, portale, arkady na flankach z wieżyczkami. Pośrodku jest usytuowana trójkondygnacyjna wieża, w przyziemiu kruchta, nad którą jest urządzony chór muzyczny. Część środkowa chóru jest wpuszczona półkoliście w nawę. Polichromia została wykonana w latach 1956-1967. W ścianach kościoła umieszczono kamienne i marmurowe epitafia. W bocznej kaplicy, staraniem ks. prał. Stanisława Suwały urządzono ołtarz ku czci bł. ks. Bolesława Strzeleckiego - w czasie II wojny światowej proboszcza parafii Najświętszego Serca Jezusowego.

Źródło: