Nowy kompleks budynków zakładu kąpielowego wzniesiono na wschodnim skraju parku. W 1929 roku architekt C. Schmidt wykonał projekt nowoczesnego w formie i sposobie budowania obiektu w stylu funkcjonalizmu. Budynek wzniesiono w latach 1930-31 i mieścił on: kryty basen pływacki, baseny solankowe, dział masaży (a obecnie i siłownię), łaźnie tradycyjne z wannami, saunę oraz liczne inne pomieszczenia z urządzeniami służącymi do zabiegów przyrodoleczniczych. W parterze działała kawiarenka z dużym tarasem otwartym od strony budynku Urzędu Miejskiego. Obecnie są tam już tylko ślady po efektownych detalach małej architektury tarasu.

Budynek jednak funkcjonuje do dziś i choć występujące szkody górnicze i zrąb czasu uwidaczniają swoje negatywne skutki, to jednak dzięki dobremu zastosowaniu nowoczesnej konstrukcji i formy jest świetnym i cennym przykładem współczesnej myśli technicznej, a ponadto podtrzymuje blisko 500-letnią tradycję budowania łaźni w Bytomiu. Otóż materiały źródłowe podają, że już w 1451 roku istniała łaźnia miejska, która stanowiła uposażenie wójtów bytomskich i znajdowała się obok domu wójta, w południowo-wschodniej części miasta.