Wkrótce po I rozbiorze Polski rząd pruski postanowił ulokować w Chojnicach garnizon, który miał być gwarantem ładu i bezpieczeństwa w wielkim wówczas powiecie chojnickim. W tym celu w latach 1784-1786 zostały zbudowane koszary na Nowym Mieście, w sąsiedztwie budynku byłego kolegium jezuickiego. Gmach koszar był murowany z cegły, od strony północnej posadowiony na odcinku miejskiego muru obronnego, nakryty dwuspadowym dachem. Prawie sto lat później pruskie ministerstwo wojny sprzedało połowę gmachu gimnazjum chojnickiemu, które zaadoptowało go celów dydaktycznych i mieszkalnych - od strony wschodniej na piętrze znajdowało się mieszkanie służbowe kolejnych dyrektorów szkoły. Drugą (zachodnią) połowę gmachu zajmowało wojsko aż do 1936 roku. Sąsiedztwo koszar nie było zbyt szczęśliwe dla gimnazjum, gdyż ćwiczenia musztry, śpiew i przemarsze oddziałów zakłócały tok zajęć, choć uczniowie na takie przeszkody bynajmniej się nie uskarżali. Po ostatniej wojnie do 1958 roku zachodnią część gmachu zajmowała Wojskowa Komenda Uzupełnień, potem Dom Dziecka, w 1978 roku po rozbiórce została od podstaw odbudowana i obie części zostały scalone w jeden obiekt szkolny.
Szkoda, że po przebudowie tak jednego, jak i drugiego segmentu gmach w niczym nie przypomina XVIII-wiecznych koszar.
...w/g "Bedeker Chojnicki" autorstwa Kazimierza Ostrowskiego;

Dawniej dzielnica Chojnic, upamiętniona dziś w nazwie ulicy. Umocnienia obronne Chojnic z okresu przedkrzyżackiego obejmowały mniejszy obszar, Krzyżacy, nadając miastu akt lokacyjny ok. 1320 roku, postanowili przesunąć jego granice w kierunku północnym, do jeziora Cegielnianego. Przyłączony teren razem z całym miastem został opasany murem obronnym w II połowie XIV wieku, lecz w odróżnieniu od pierwotnego obszaru nazwano go Nowym Miastem. Nie jest pewne, czy w momencie powiększenia nowa dzielnica już istniała, czy dopiero miała być zabudowana, w następnych wiekach jednak obszar w obrębie murów (inter muros) zawsze dzielono, także w spisach podatkowych, na Stare Miasto i Nowe Miasto. Ta część miasta obejmowała również przyległe uliczki Jeziorną, Spichlerzną, Koszarową. Nowa dzielnica była wyraźnie mniejsza: w 1570 roku na Starym Mieście znajdowało się 181 domów, zamieszkałych przez 1.278 osób; Nowe Miasto liczyło 42 domy i 252 mieszkańców. W 1662 roku (a więc po pożarze i epidemii w czasie najazdu szwedzkiego) na Starym Mieście mieszkało 700 osób, na Nowym Mieście 141 osób, na przedmieściach 261 osób. Trzeba więc stwierdzić, że pochodząca z XIV wieku nazwa ulicy Nowe Miasto ma przekonujące, historyczne uzasadnienie.
...na podst. "Bedekeru Chojnickiego" autorstwa K.Ostrowskiego;