Budynek magistratu przy ul. Paderewskiego 10 w Poznaniu – dawny budynek magistratu, także: budynek agend miejskich, wpisany 30 września 1993 do rejestru zabytków pod nr. A429, jako budynek administracyjno-usługowy dla agend Urzędu Miejskiego, zlokalizowany przy ul. Ignacego Paderewskiego 10, ówcześnie przy ul. Nowej (niem. Neuestrasse), na Starym Mieście w Poznaniu.

Historia

Miejsce usytuowania budynku pierwotnie zajmowały budynki klasztorne, które rozebrano, by w ich miejscu wybudować reprezentacyjny kompleks budynków przeznaczonych dla magistratu poznańskiego. Zespół budowlany wzniesiono w latach 1910–1912, według projektu miejskiego radcy budowlanego Fritza Teubnera i architekta Hermanna Klotha.

Architektura

Budynek, pasujący do architektury kościoła franciszkanów, ozdobiły piaskowce i granity oraz zegar mozaikowy, umieszczony na wschodniej ścianie założenia. Architektonicznie budynek nawiązuje do form późnego baroku.

Zegar został wykonany przez firmę Johanna Fryderyka Weule z Bockenem w Górach Harzu, a otoczenie zegara to dzieło firmy Otto Böttgeara z Poznania. Cyferblat ma 2,7 m średnicy, umiejscowiony jest pomiędzy dwoma kolumnami z kapitelami i osłonięty blaszanym baldachimem. Do zegara prowadzi wykonana z piaskowca galeryjka dla zegarmistrza[2]. Z piaskowca wykonano także główny portal od strony ul. Sierocej, zwieńczony herbem Poznania. Roboty kamieniarskie przeprowadziła firma Karla Päschkego z Wrocławia.

Część budynku, od strony południowo-wschodniej, przeznaczona została początkowo na potrzeby miejskiej kasy oszczędnościowej (niem. Stadtsparkasse).

/p>

w 1793 roku władze pruskie rozpoczęły wielką akcję burzenia średniowiecznych murów miejskich i budowy nowego , reprezentacyjnego Poznania na zachód od Starego Rynku .
Autorem planu urbanistycznego był David Gilly.
Już rok później wytyczono ul. Wilhelmowską z przylegającym do niej wielkim placem o tej samej nazwie ( dzisiaj pl. Wolności) .
Z miastem łączyły ją ulice Fryderykowska( 23 Lutego) i Podgórna .Prawdopodobnie już wtedy planowano przebicie ulicy prowadzącej wprost do Rynku , ale planu tego nie zrealizowano.
W latach 20 i 30 XIX wieku utworzenia takiego łącznika domagał się bez powodzenia Edward Raczyński . Dopiero w 1838 roku Prusacy zdecydowali o powstaniu ulicy zwanej Nową . Połączyła Rynek z pl. Wilhelmowskim i stała się jedną z najbardziej ruchliwych ulic w mieście.
Wkrótce stanął przy niej Bazar - hotel z ciągiem sklepów , które podniosły prestiż tego miejsca .
Danuta Bartkowiak