starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 8 głosów | średnia głosów: 5.65
Skomentuj zdjęcie
vetinari
+3 głosów:3
Choczaź to jest historia..to przepraśam za najazd naszego Břetislava..przypadkowo droga do Gniezdna zrobil balange...niestety-historia nam go przedstawia jak Czeskiego Achillesa..nawed swoja źone Judite(Jitku) porwal z klasztoru historia przypomina źe.."mocnym ciosem swojego miecza rozcziol lańcuch ktury mu zabranial przy przejazdu przes brame klasztoru...Dzika krew w niem kraźila :-)..po matce...
Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: walka s ortografia :-)
2015-12-19 07:07:04 (10 lat temu)
trz (tedesse)
Na stronie od 2011 maj
15 lat 0 miesięcy 7 dni
Dodane: 23 kwietnia 2014, godz. 22:18:54
Aktualizacja: 18 grudnia 2015, godz. 21:07:51
Autor zdjęcia: trz (tedesse)
Rozmiar: 1600px x 1200px
Aparat: WB150 / WB150F / WB152 / WB152F / WB151 / WB151F / WB140
1 / 15sƒ / 3.2ISO 4004mm
3 pobrania
1455 odsłon
5.65 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia trz (tedesse)
Obiekty widoczne na zdjęciu
kościoły, katedry, kaplice
Zbudowano: 1836-1837

Złota Kaplica albo Kaplica Królów Polskich – znajdująca się dokładnie w osi poznańskiej katedry kaplica wzniesiona na miejscu średniowiecznej kaplicy Najświętszej Marii Panny powstałej w 1405. Ta pierwotna kaplica została zniszczona przez pożary i powodzie. W 1815 narodził się pomysł wzniesienia na tym miejscu nagrobka pierwszych władców polski (zrealizowano go w latach 1836–1837).



Mieszko I i Bolesław Chrobry pochowani zostali w poznańskiej katedrze wczesnoromańskiej, zniszczonej w czasie najazdu czeskiego księcia Brzetysława (1038/1039). W XIII wieku prawdopodobnie biskup Bogufał II ufundował im wspólne mauzoleum stojące w nawie głównej. Grobowiec znany jest z zachowanego w literaturze epitafium Bolesława I. Około 1360 nowy, wykonany z piaskowca sarkofag, ufundował Kazimierz III Wielki. Zachował się on do pożaru w 1772. Przedstawiał Chrobrego z lwem u stóp. Rozbiory i wojny napoleońskie przeszkodziły w szybkim zbudowaniu godnego nagrobka pierwszych Piastów (prochy przechowywano w urnie znajdującej się w kapitularzu).



Dopiero w 1815 z inicjatywy późniejszego biskupa, księdza Teofila Wolickiego, powstał komitet budowy nowej kaplicy pod przewodnictwem hr. Edwarda Raczyńskiego. Zaakceptowano projekt Franciszka Lanciego, który zakładał powstanie kaplicy w stylu bizantyjskim na planie ośmioboku. Nawiązanie do sztuki Bizancjum wynikało z panującego wówczas przekonania, że akurat mija 1000 lat od powstania państwa polskiego, a w pierwszym okresie istnienia miały je łączyć z cesarstwem liczne więzi. Kaplicę przebudowano w latach 1836–1837, zaś wyposażenie skompletowano do 1841 roku.



Na prawo od wejścia znajduje się neogotycki sarkofag wykonany wg projektu Lanciego przez Gustava Hessego. W ostrołukowych arkadach umieszczono figury Chrystusa i czterech apostołów (skrajne z prawej, Chrystus i św. Piotr, pochodzą z sarkofagu ufundowanego przez Kazimierza Wielkiego), pozostałe wykonał Tomasz Oskar Sosnowski. Ponad grobowcem znajduje się obraz Edwarda Brzozowskiego Bolesław Chrobry i Otton III u grobu św. Wojciecha.



Po przeciwnej stronie stoi pomnik władców ufundowany przez Edwarda Raczyńskiego, zaprojektowany przez Christiana Raucha. Ciekawostką jest fakt, że Chrobry ma rysy twarzy księcia Józefa Poniatowskiego. Nad posągiem umieszczony jest obraz autorstwa Januarego Suchodolskiego Mieczysław I kruszy Bałwany z 1837 roku.



Naprzeciwko wejścia znajduje się ołtarz z mozaiką przedstawiająca scenę wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny z obrazu Tycjana Madonna Assunta, wykonaną przez Liborio Salandriego, fundacji Konstancji Raczyńskiej z Potockich. W antepedium ołtarza znajduje się sześć figurek świętych i męczenniczek. Są to cynkowe odlewy wykonane na zamówienie w wytwórni Moritza Geissa w Berlinie. Liborio Salandri wykonał również mozaikę na podłodze. Znajduje się na niej napis: Miecislaus Dux Boleslaus Rex (Mieczysław Książę Bolesław Król).



W kopule znajduje się przedstawienie Boga Ojca w otoczeniu cherubinów. Poniżej znajdują się przedstawienia osiemnastu polskich świętych i błogosławionych oraz św. Weroniki i św. Romualda. Poniżej medaliony z 34 najstarszymi polskimi herbami szlacheckimi, a pod nimi osiem tarcz z herbami kapituł najstarszych diecezji:



poznańskiej – skrzyżowane klucze św. Piotra i miecz św. Pawła

gnieźnieńskiej – trzy lilje

krakowskiej – trzy korony

wrocławskiej – głowa Jana Chrzciciela

płockiej – Najświętsza Maria Panna

kujawskiej – święty Józef

kamieńskiej – krzyż

lubuskiej – dwie włócznie



Kopułę zaprojektował, według koncepcji Edwarda Raczyńskiego, Franciszek Maria Lanci, zaś wykonał Müller z Berlina.



Pod herbami kapituł, na ośmiu półkolumnach, stoją figury aniołów. Model figury został wykonany przez ucznia Raucha, Alberta Wolffa. Na jego podstawie Gustav Hesse odlał ze sztucznego kamienia sześć figur, natomiast dwie odkuł w piaskowcu. Prace zostały ukończone w 1839 roku. Kapitele kolumn wspierają orły, a poniżej znajduje się fryz z głów cherubinów.



Wejście do kaplicy zamyka krata zaprojektowana prawdopodobnie przez Lanciego, a wykonana w roku 1838 przez ślusarza Steinbringa z Mosiny.



Na zewnątrz katedry naroża kaplicy zdobią kamienne rzeźby przedstawiające Jordana, Mieszka I, Dąbrówkę i Bolesława Chrobrego dłuta Czesława Woźniaka z lat 1974–1976.



Źródło

/p>
Wnętrza katedry
więcej zdjęć (89)
Architekci: Franciszek Morawski, Efraim Schroeger
Atrakcja turystyczna
Zabytek: A-148 z 14.02.1930
Katedra Św. Piotra i Pawła w Poznaniu to jeden z najstarszych polskich kościołów i jednocześnie najstarsza polska katedra, której początki sięgają 968 roku. Jest ona miejscem pochówku pierwszych władców Polski oraz prawdopodobnie miejscem chrztu Mieszka I. W czerwcu 1983 roku gościła w swoich murach następcę św. Piotra – Ojca świętego Jana Pawła II, który powiedział: „Zdaję sobie sprawę, że miejsce, na którym stoję, odegrało podstawową rolę nie tylko w historii chrześcijaństwa, ale także w historii państwa i kultury polskiej .

Poznańska Bazylika Archikatedralna jest wyjątkowo cennym i ciekawym obiektem architektury sakralnej w Polsce, gdyż sięga samych początków chrześcijaństwa w Polsce, tzn. II połowy X wieku. Pierwszy kościół katedralny p.w. św. Piotra zbudowano tutaj w 968 roku, murowany i tynkowany, o długości około 48 metrów. Badania archeologiczne odsłoniły liczne fragmenty pierwotnej katedry poznańskiej, na podstawie których ustalono, iż była to budowla trójnawowa z prezbiterium zamkniętym absydą, z zachodnim masywem wieżowym. Posiadała atrium, w którym odkryto krypty grobowe identyfikowane przez badaczy jako prawdopodobne groby księcia Mieszka I i króla Bolesława Chrobrego.

Po zniszczeniu preromańskiej świątyni w I połowie XI wieku, powstał nowy kościół katedralny, murowany z kostki granitowej. W XIV wieku został on zastąpiony budowlą gotycką, która uległa jednak niemal całkowitemu zniszczeniu w trakcie pożaru – zostawił on jedynie nagie mury z przepalonymi sklepieniami. W XVIII wieku przeprowadzono prace remontowe, katedra otrzymała nowy wystrój wnętrza i elewację w stylu neoklasycznym (dzieło architekta Efraima Schroegera, przebudowane następnie przez Solariego). Nie były to jednak ostatnie zmiany, gdyż w 1945 roku wybuchł kolejny pożar, który zniszczył ok. 65% budowli. Wówczas zostały odsłonięte elementy gotyckie i podjęto decyzję o regotyzacji katedry.

Obecnie prawdziwym klejnotem katedry jest wielki ołtarz – poliptyk, dzieło wybitnych mistrzów śląskich z przełomu XIV-XV wieku. Ołtarz główny przedstawia Matkę Boską w otoczeniu św. Katarzyny i św. Barbary oraz 12 innych świętych niewiast. Na zewnętrznych skrzydłach ołtarza ukazana jest Męka Pańska. Patrząc na nawę główną trzeba także zwrócić uwagę na ambonę z 1720 roku i chrzcielnicę, a także gotyckie stalle w prezbiterium. W posadzce nawy głównej z okazji Wielkiego Jubileuszu Chrześcijaństwa Roku 2000 wmurowano płytę z brązu upamiętniającą Biskupa Jordana – pierwszego biskupa Polski. Wewnątrz warte uwagi są płyty nagrobne z XV-XVI wieku oraz XIX-wieczna Złota Kaplica, w której znajduje się sarkofag oraz pomnik pierwszych polskich władców Mieszka I i Bolesława Chrobrego.

Będąc w katedrze trzeba koniecznie zejść do jej podziemi. Można tam zobaczyć fragmenty dawnej katedry preromańskiej i romańskiej, a także grobowce pierwszych władców oraz baptyserium. Wchodząc do podziemi katedry trzeba zatrzymać się w wieży północnej, gdzie rozwieszone są plansze autorstwa prof. Zofii Kurnatowskiej informujące o bogatych dziejach katedry i Ostrowa Tumskiego. Obok katedry powstaje nowoczesne Interaktywne Centrum Historii Ostrowa Tumskiego.

ul. Ostrów Tumski
więcej zdjęć (819)