W 1654 roku Wolf A. von Stosch ufundował w miejscowości należącej do protestanckiego księstwa legnickiego tzw. kościół ucieczkowy dla protestantów z katolickiej części Śląska, rozbudowany następnie w latach 1670-1688. Świątynie takie powstały na obrzeżach śląska po pokoju westfalskim z 1648 r., na mocy którego podległy Habsburgom region rekatolicyzowano.
Świątynia to typowy przykład budownictwa protestantów na Śląsku w okresie kontrreformacji: wzniesiona z drewna w konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem szachulcowym, a dużą część wnętrza zajmują empory (wewnętrzne galerie), by pomieścić jak największą ilość wiernych. Pośrodku nawy kolumna w formie palmy podtrzymująca strop. Na ściana, stropie i podporach dekoracja malarska z ok. 1680 r.
Barokowy ołtarz główny z pocz. XVIII w. Około 1680 r, powstały ambona oraz chrzcielnica.

(tekst z tablicy informacyjnej w pobliżu świątyni)