Jeden z najstarszych budynków w Pszczynie. Dom określany mianem „Goldener Loewe” („Złoty Lew”). Budynek ten był do II wojny światowej własnością księcia pszczyńskiego, początkowo o charakterze mieszkalnym, zaś po zmianie państwowości od 1922 r. do II wojny światowej służył sprawom oświatowym. W okresie tym najpierw była tu ochronka, później przedszkole, a w latach 1926-1930 była to nawet filia szkoły podstawowej nr 1 (klasy I-IV). Ze względu na swe położenie, tuż obok przepływającej w pobliżu rzeki Pszczynki, budynek był wielokrotnie zalewany w czasie powodzi. Dzieje się tak po dziś dzień, pomimo umocnienia brzegów Pszczynki i wybudowania kilkudziesięciocentymetrowej wysokości murku betonowego. W czasie powodzi w 2010 r. budynek został otoczony wodami Pszczynki, które od strony rzeki sięgały ok. 15 cm. Lokalizacja budynku powoduje, że od okresu międzywojennego, aż do dziś, budynek wymaga napraw, łącznie z wzmacnianiem pękających ścian ankrami. Z ciekawostek należy odnotować, że w 1938 r. książęcy ekspert budowlany uznał, że ze względu na stan techniczny budynek należałoby zburzyć. Historia potoczyła się jednak inaczej, i budynek stoi do teraz, pomimo tego, że w okresie powojennym po przywróceniu mu funkcji mieszkalnych, a także usługowych na parterze, zarządzająca budynkiem administracja nie wykonywała zasadniczych prac remontowo-naprawczych. Dopiero ostatni okres, po utworzeniu Wspólnoty Mieszkaniowej, to okres remontów, które właśnie się rozpoczęły (wymiana pokrycia dachu, kolejne wzmocnienie pękających ścian, wykonanie izolacji fundamentów, etc).