Obecny Wydział Technologii Materiałowych i Wzornictwa Tekstyliów został powołany w 1947 roku pod nazwą Wydział Włókienniczy, przekształcając działający przy Wydziale Mechanicznym Oddział Włókienniczy w pełnoprawny wydział. Był wówczas czwartym wydziałem młodej, zorganizowanej w 1945 r., uczelni - Politechniki Łódzkiej. Jako datę ostatecznego ukształtowania się Wydziału przyjmuje się 7 września 1948 r. kiedy to odbyło się pierwsze posiedzenie Rady Wydziału. Pierwszym dziekanem został prof. Tadeusz Żyliński.

Przez wiele lat Wydział pełnił bardzo ważną rolę zaplecza naukowo-dydaktycznego dla wiodącej gałęzi przemysłu w Łodzi jakim był przemysł lekki. Przemiany lat 90. nie ominęły również Wydziału. Z konieczności nastąpiła restrukturyzacja i reorganizacja w wyniku czego Wydział zmienił nazwę i częściowo zakres działania.

Zreformowano programy studiów, uruchomiono zupełnie nowe formy kształcenia i w dalszym ciągu dokonywana jest reorganizacja Wydziału. Nazwa Wydziału została zmieniona w 2001 roku, ponieważ pełniej oddaje zarówno profil kształcenia, zainteresowania naukowe, zapotrzebowanie rynku pracy jak i wybiega w przyszłość wytyczając kierunek rozwoju Wydziału. Stopnie zawodowe i naukowe (inż., mgr inż.) można uzyskać w następujących specjalnościach: mechanicznej technologii włókna, chemicznej technologii włókna, architektury tekstyliów, odzieżownictwa, architektury tekstyliów, towaroznawstwa i marketingu tekstyliów oraz mody i wzornictwa. Obecnie Wydział ma 13 katedr, 101 nauczycieli akademickich w tym 10 profesorów tytularnych i 17 doktorów habilitowanych, 52 doktorów, 22 magistrów oraz 1082 studentów na studiach stacjonarnych, zaocznych, magisterskich i doktoranckich.

Gmach „Włókna” PŁ zaprojektowany został w 1952 roku przez Jana Redę z warszawskiej pracowni Miastoprojekt Specjalistyczne. To reprezentacyjne założenie zlokalizowano w kwartale zawartym między ulicami: S. Żeromskiego, Gdańską, Żwirki i Radwańską należącym przed upaństwowieniem do posiadłości fabrycznych S. Rosenblatta. W tzw. Gmachu Włókna znalazły się też inne zakłady i katedry Politechniki sale konferencyjne oraz biblioteka. 

Monumentalny, pięciokondygnacyjny budynek wzniesiono na rzucie zbliżonym do litery U. Główne wejście zostało umieszczone w części środkowej korpusu od strony wewnętrznego dziedzińca. Wprowadzało do reprezentacyjnego hollu kolumnowego z dwiema ogromnymi klatkami schodowymi. Masywna, zwarta bryła gmachu stanowi całkowicie symetryczne założenie silnie oddziałujące swoją zmonumntalizowaną bryłą. Monolityczną bryłę nieznacznie dynamizują ryzality partii wejściowej umieszczone centralnie w korpusie głównym z nieco większymi oknami typu portre-fenetre oraz zaakcentowane naroża.

Na podstawie A. Sumorok, Architektura i urbanistyka Łodzi okresu realizmu socjalistycznego, Warszawa, Neriton, 2010.