Wybudowany w latach 1832-34 - razem z zasadniczym obwodem obronnym Cytadeli.

Zachowany niemal na całej swej długości, obiegał dookoła teren Cytadeli u stóp jej wałów, zaś po stronie wschodniej biegł szczytem skarpy wiślanej. Łączył wszystkie dzieła obronne – działobitnie (także te przy bramach) i kaponiery, zaś rozmieszczone gęsto otwory strzelnicze pozwalały na prowadzenie ognia z broni ręcznej. Poprzecznice łączyły go z wałem ziemnym, dzieląc na odcinki, zaś furty umożliwiały wypady załogi do fosy i na przedpole, w tym przez poternę do Fortu Gieorgija.

Oprac.: Szymon Kucharski