UWAGA: Na zbiór zdjęć i obiektów rzeki Odry we Wrocławiu składają sie odpowiednie zbiory przypisane do wydzielonych odcinków rzeki w granicach miasta, czyli Odry Górnej, Odry Południowej. Odry Północnej i Odry Dolnej.

Na północnym brzegu Odry (między mostami Trzebnickim i Warszawskim) w dolinie starej Odry opat klasztoru św.Wincentego Carl Keller postanowił w 1699 roku założyć osadę, którą zakonnicy od imienia opata nazwali Carlowitz.Dzisiaj jest to jedno z najpiękniejszych osiedli Wrocławia, z przewagą zabudowy willowej.Leży w rejonie ulic J. Kasprowicza, Żmigrodzkiej, A. Kamieńskiego.W roku 1845 na terenach byłego zakonu wybudowano obiekty wojskowe.Dzisiaj to Wyższa Szkoła Oficerska im.Tadeusza Kościuszki ( przy ul. P. Czajkowskiego ) oraz byłe zabudowania wojskowe z ul.Koszarowej i Sołtysowickiej - zajmuje je obecnie Wydział
Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego, tworząc swoisty kampus.Na placu G. Daniłowskiego, tam, gdzie al. J. Kasprowicza łączy się z kilkoma uliczkami, stoi jedna z nielicznych i zachowanych wież wodociągowych ( zbudowana w 1907 r., ma 45,5 m wysokości, jedna z pierwszych budowli betonowych) Ciekawostką tego osiedla jest mały rynek, dzisiaj plac marszałka Józefa Piłsudzkiego.

Źródło; Towarzystwo Miłośników Wrocławia- Koło Przewodników "Rzepiór", Wrocław 2000 r.
Tekst: Lech Błaczkowski

Ulica Obornicka – ulica we Wrocławiu, trasa wylotowa z miasta łącząca północne jego dzielnice z miejscowościami znajdującymi się na drodze w kierunku Obornik Śląskich i Pełczyna (droga wojewódzka nr 342). Początek ulicy znajduje się dziś w centrum osiedla Polanka (na przedłużeniu osi ulic Kasprowicza i Broniewskiego); później Obornicka przecina ulicę Bałtycką i wiedzie w kierunku północno-zachodnim przez osiedla Różanka i Ligota do Lipy Piotrowskiej. Po około 3,2 kilometra, w okolicach stacji kolejowej Wrocław Osobowice, nazwa ulicy ulega zmianie na ul. Pełczyńską.

Pierwotnie dzisiejszą ulicą Obornicką wiodła droga prowadząca do Obornik wprost z przeprawy przez Odrę w miejscu dzisiejszych Mostów Trzebnickich. Do końca II wojny światowej ulica nosiła nazwę Obernigkerstraße. Zabudowa do końcowych dziesięcioleci XIX niemal wyłącznie wiejska (znajdował się tu m.in. folwark i dwór); pod koniec tego okresu w związku z rozbudową wrocławskiego węzła kolejowego i wytyczeniem przecinającej Różankę równoleżnikowo bocznicy i stacji towarowej zaczęły tu powstawać obiekty o charakterze przemysłowym (m.in. w latach 80. XIX wieku cukrownia rodziny Schoellerów pomiędzy ul. Parnickiego a Bezpieczną po stronie zachodniej, a po stronie wschodniej – w latach 1914-1919 – młyn Różanka, obecna fabryka makaronów "Danuta"; cegielnie przy ul. Ligockiej, wybudowany w 1936 kompleks koszar wojskowych, wykorzystywany dziś przez szkołę oficerską wojsk lądowych), dopiero w latach 30. pojawiły się przy Obornickiej budynki wielorodzinne typu miejskiego.

Do roku 1961 przy skrzyżowaniu ulicy Obornickiej z Paprotną znajdował się lokalny cmentarz wsi Rosenthal (w 1928 włączonej w granice miasta Wrocławia, dzisiejszego osiedla Różanka). W związku z budową osiedla Polanka w latach 70. zlikwidowany został odcinek tej ulicy od Mostów Trzebnickich do styku z ulicą Broniewskiego.

Oprócz początkowego odcinka ulicy, przy którym dziś zlokalizowane są wielkopłytowe bloki osiedla mieszkaniowego i później kilku mniejszych budynków wielorodzinnych, na większości jej długości przebiega ona przez tereny niezabudowane lub zabudowane rozproszonymi obiektami o charakterze magazynowym lub przemysłowym. Na odcinku pomiędzy ulicą Bezpieczną a Paprotną wzdłuż zachodniej strony ulicy nadal zlokalizowane są zabudowania koszarowe z lat 30., dziś należące do Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. gen. Tadeusza Kościuszki oraz Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego.

W pierwszej połowie lat 80. XX wieku wytyczone zostało połączenie mostów Osobowickich z ulicą Żmigrodzką i Kamieńskiego, nazwane ulicą Bałtycką; ta nowa ulica przecięła ulicę Obornicką w jej początkowym odcinku i dzięki temu stworzyła dogodne połączenie tej przeprawy Odry z drogą wylotową do Obornik. Przy skrzyżowaniu Paprotnej z Obornicką, naprzeciw dawnego cmentarza, zlokalizowana jest dziś obszerna zajezdnia autobusowa Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego, a na północnym końcu Obornickiej, gdzie przechodzi ona już w Pełczyńską, po zachodniej stronie ulicy znajduje się duży kompleks hurtowni wyrobów stalowych ("Centrostal"), a po wschodniej – ośmiohektarowy teren hurtowni rynku rolno-spożywczego ("Targpiast").

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Ulica Żmigrodzka - jedna z głównych tras wylotowych z Wrocławia na północ, w kierunku Trzebnicy, Żmigrodu i Poznania, przedłużenie ulicy Trzebnickiej, począwszy od skrzyżowania z ul. Kamieńskiego i ul. Bałtycką stanowi fragment drogi krajowej nr 5 i europejskiej E261. Zaczyna się przy mostach Trzebnickich, gdzie do początków XX wieku znajdowała się północna granica miasta i po ok. 3,5 km przechodzi w swoje przedłużenie, ul. Sułowską. Pod nazwami Trebnitzer Chaussee, Hauptstraße i Trachenberger Straße już od lat 80. XIX wieku zabudowywana była zakładami przemysłowymi. Zabudowa ta utrzymała się głównie po wschodniej stronie ulicy, bowiem po stronie zachodniej wzdłuż ul. Żmigrodzkiej, niemal na całej jej długości, ułożono tory utworzonej w 1899 wrocławsko-trzebnickiej kolei wąskotorowej. Powstawały wzdłuż Żmigrodzkiej oraz przy jej przecznicach m.in. cegielnie, gorzelnie, mleczarnie, zakłady naczyń emaliowanych, odlewnia żeliwa (przy Kępińskiej). W połowie długości ulicy Żmigrodzkiej przecina ją normalnotorowa linia kolejowa, obecnie bardzo rzadko, ale niegdyś znacznie częściej wykorzystywana północna obwodnica towarowa Wrocławia, przy której oprócz zakładów przemysłowych znajdowała się stacja Wrocław-Różanka umożliwiająca przeładunek towarów między kolejami wąskotorowymi a normalnotorowymi.

Kilkanaście lat po likwidacji połączenia wąskotorowego z Wrocławia do Trzebnicy, które nastąpiło w 1967, na miejscu torowiska wąskotorowego położono wydłużoną do skrzyżowania z ul. Paprotną dwutorową linię tramwajową, której inauguracja nastąpiła w roku 1984. Kilka lat później, ok. 1990, od skrzyżowania ul. Żmigrodzkiej z ul. Kamieńskiego przeprowadzono łącznik z mostem Osobowickim – przecinającą dawne ogródki działkowe dwupasmową ulicę (z dwutorową linią tramwajową), niegdyś krótką "ślepą" uliczkę dojazdową do dawnego folwarku, ulicę Bałtycką (do 1945 – Gartenstraße).

Oprócz różnych zakładów przemysłowych i obiektów komunikacyjnych, przy ul. Żmigrodzkiej znajdowały się również nieliczne domy mieszkalne, obiekty handlowe, ogrody, a także obiekty rekreacyjne, m.in. istniejące na początku XX wieku pod numerem 225 Etablissement ogrodowe Roberta Willerta oraz wybudowany w 1930 tor kolarski pod numerem 241.

Po roku 1945 znaczna część zakładów przemysłowych położonych wzdłuż tej ulicy zmieniła swój profil produkcji albo uległa likwidacji, powstały też nowe zakłady. Jednym z największych jest "Fagor-Mastercook" (w I połowie XX wieku fabryka Knauth, potem od 1946 Odlewnia Żeliwa i Metali, później Wytwórnia Naczyń Emaliowanych, od 1962 Wrocławskie Zakłady Metalurgiczne "Wrozamet"), a także Zakłady Piekarniczo-Ciastkarskie "Mamut", przeniesione w roku 2007 z ul. Sienkiewicza.

W roku 2007 zakończono przebudowę półtorakilometrowego odcinka ul. Żmigrodzkiej pomiędzy Bałtycką a Paprotną, dzięki czemu stanowi ona tu dwujezdniową arterię z dwutorową linią tramwajową w pasie zieleni rozgraniczającym jezdnie.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0