Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.

Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.

W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.

Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.

Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:

* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.

Źródło [ Wikipedia]

Jest to jedna z najstarszych ulic prawobrzeżnej części śródmieścia, czyli dawnego miasta Biała Krakowska. Istniała już w XVI/XVII wieku, na długo przed nadaniem Białej praw miejskich. Zwana była wtedy Drogą Krakowską i biegła równolegle do rzeki Niwki, niewielkiego dopływu Białej, wypływającego ze stoków Gaików w dzisiejszej dzielnicy Bielska-Białej - Lipniku. W latach 80-tych XVIII w., po wytyczeniu równoległej ul. 11 Listopada (będącej częścią traktu cesarskiego) spadło jej znaczenie. Zwana w XIX w. Augasse (a potem Nad Niwką) była bulwarem składającym się z dwóch chodników po obu brzegach rzeki, a jej zabudowę stanowiły wiejskie, często drewniane chałupy jakie do dziś możemy zobaczyć w małopolskich wioskach. Pod koniec XIX w. była jednym z najmniej chlubnych miejsc miasta - wiejskie domki 100/200 m od eleganckiego gmachu ratusza czy wielkomiejskich kamienic przy ul. Ratuszowej albo 11 Listopada. Słoweński architekt i urbanista Max Fabiani w przygotowanym przez siebie na zlecenie rady miejskiej planie regulacji urbanistycznej miasta postulował przykrycie Niwki i budowy ulicy z prawdziwego zdarzenia. Postulat ten zrealizowano częściowo, na odcinku od rzeki Białej do ul. Ratuszowej, w 1916 r. Wtedy też zaczęła się zmieniać zabudowa ulicy, stopniowo wyburzano wiejską zabudowę budując w jej miejscu secesyjne oraz funkcjonalistyczne kamienice i budynki użyteczności publicznej. Odcinek, którego nie zakryto także zmienił swój charakter - umocniono brzegi, wybetonowano chodniki, powstały kładki. W 1974 r., podczas wielkiej przebudowy układu komunikacyjnego Bielska-Białej, zbudowano most na Białej łączący ulicę z pl. Smolki oraz przykryto Niwkę aż do pl. Opatrzności Bożej. Stara parterowa zabudowa zachowała się do dziś tylko na odcinku między ul. Dmowskiego a pl. Opatrzności Bożej (ale wygląda o wiele lepiej niż dawniej).