Secesyjna czteropiętrowa kamienica ustawiona w wąskim przesmyku między ul. 11 Listopada i Stojałowskiego, wzdłuż ul. Krótkiej, powstała w 1913 r. według projektu firmy Bracia Landau, która była właścicieleme budynku. Jest ściśle symetryczna, z miękko zaokrąglonymi narożnikami ujętymi w zakola balkonów, zwieńczonymi kopulatymi narożnymi rotundami. Elewacja jest gładka pozbawiona podziałów, lekko falująca, jedynie w górnej części powierzchnia ściany została zagęszczona siatką regularnych kwadratów z "oczkami". Kamienica ta jest niejako odpowiednikiem kamienicy Wiktora Burdy stojącej przy ul. 11 Listopada 10.

Józefińska kamienica o cechach późnobarokowych powstała w 1787 r. Obecnie mieści się w niej m.in. ekskluzywny pasaż handlowy "Biała".

Jest to jedna z najstarszych ulic prawobrzeżnej części śródmieścia, czyli dawnego miasta Biała Krakowska. Istniała już w XVI/XVII wieku, na długo przed nadaniem Białej praw miejskich. Zwana była wtedy Drogą Krakowską i biegła równolegle do rzeki Niwki, niewielkiego dopływu Białej, wypływającego ze stoków Gaików w dzisiejszej dzielnicy Bielska-Białej - Lipniku. W latach 80-tych XVIII w., po wytyczeniu równoległej ul. 11 Listopada (będącej częścią traktu cesarskiego) spadło jej znaczenie. Zwana w XIX w. Augasse (a potem Nad Niwką) była bulwarem składającym się z dwóch chodników po obu brzegach rzeki, a jej zabudowę stanowiły wiejskie, często drewniane chałupy jakie do dziś możemy zobaczyć w małopolskich wioskach. Pod koniec XIX w. była jednym z najmniej chlubnych miejsc miasta - wiejskie domki 100/200 m od eleganckiego gmachu ratusza czy wielkomiejskich kamienic przy ul. Ratuszowej albo 11 Listopada. Słoweński architekt i urbanista Max Fabiani w przygotowanym przez siebie na zlecenie rady miejskiej planie regulacji urbanistycznej miasta postulował przykrycie Niwki i budowy ulicy z prawdziwego zdarzenia. Postulat ten zrealizowano częściowo, na odcinku od rzeki Białej do ul. Ratuszowej, w 1916 r. Wtedy też zaczęła się zmieniać zabudowa ulicy, stopniowo wyburzano wiejską zabudowę budując w jej miejscu secesyjne oraz funkcjonalistyczne kamienice i budynki użyteczności publicznej. Odcinek, którego nie zakryto także zmienił swój charakter - umocniono brzegi, wybetonowano chodniki, powstały kładki. W 1974 r., podczas wielkiej przebudowy układu komunikacyjnego Bielska-Białej, zbudowano most na Białej łączący ulicę z pl. Smolki oraz przykryto Niwkę aż do pl. Opatrzności Bożej. Stara parterowa zabudowa zachowała się do dziś tylko na odcinku między ul. Dmowskiego a pl. Opatrzności Bożej (ale wygląda o wiele lepiej niż dawniej).

Główny deptak Bielska-Białej i jego tradycyjne centrum handlowe. Ma długość 900 m i biegnie równoleżnikowo od ul. Barlickiego na Dolnym Przedmieściu, przez historyczne centrum Białej Krakowskiej do ul. Lwowskiej (administracyjne osiedla: Śródmieście Bielsko, Biała Wschód). W obecnym kształcie powstała w latach 1772-1785 jako część traktu środkowogalicyjskiego i była główną ulicą oraz osią urbanistyczną Białej. Od samego początku koncentrowało się na niej życie handlowe, rozrywkowe i towarzyskie zarówno Białej, jak i – w mniejszym stopniu – Bielska. Mimo to aż do 1974 r. była jedną z głównych arterii komunikacyjnych miasta. W okresie PRL ulica nosiła nazwę Feliksa Dzierżyńskiego, która do dziś jest dość popularna wśród starszych mieszkańców. Na bialskim odcinku ulicy dominuje zabudowa józefińska z końca XVIII w., oprócz niej znajdują się tu również liczne budynki z XIX i XX stulecia i okresów późniejszych, natomiast w obrębie Dolnego Przedmieścia zachowały się tylko dwa obiekty z pierwotnej zabudowy, a pozostałe pochodzą z przełomu XIX oraz XX w.