Dwór parterowy, wzniesiony na planie prostokąta w dłuższej osi północ-południe, na wysokich piwnicach, nakryty dachem naczółkowym, z piętrowym ryzalitem zwieńczonym balustradą w obu elewacjach. Środkowa część ryzalitu frontowego dodatkowo wyłamana, zwieńczona trójkątnym frontonem. Wejście poprzedzone 4-kolumnowym portykiem (po parze kolumn z każdej strony) który dźwiga balkon.
Ok. poł. XIX w. Komorze było własnością Kazimierza Niegolewskiego h. Grzymała. W tamtym też czasie został wybudowany obecny dwór, prawdopodobnie na fundamentach starszego budynku. W 2. poł. XIX w. przeszło w ręce niemieckie i w 1881 r. należało do Karla Heinricha Ritscha. W tamtym czasie dzieliło się na wieś z 38 domami i 417 mieszkańcami oraz dominium z 13 domami i 188 mieszkańcami. Dobra miały 3526 morgi obszaru, do majątku należała też gorzelnia parowa. Po niemieckich właścicielach Komorze wróciło w ręce polskie i w 1909 r. było własnością Macieja Leonarda Prądzyńskiego h. Grzymała (1855-1919). Ten ok. 1890 r. ożenił się z Martą Schmarse (1862-1927). Prądzyńscy na pocz. XX w. częściowo przebudowali dwór i powiększyli go o boczną parterową przybudówkę. Mieli jedyną córkę Janinę, która w 1911 r. wyszła za Edwarda Grabskiego z Grabu h. Wczele. Majątek w 1926 r. liczył 900 ha. Po śmierci rodziców Grabscy zapewne sprzedali dobra Kazimierzowi Skórzewskiemu, który był ich właścicielem do 1939 r. Po 2. wojnie światowej dobra te zabrał i rozparcelował Skarb Państwa Polskiego. Na terenie gospodarstwa utworzono PGR, rozwiązany ustawowo w latach 90. XX w

Źródło: