KOŚCIÓŁ NIEPOKALANEGO POCZĘCIA NMP, Dolne Miasto, ul. Łąkowa 34A (do roku 1945 Weidengasse). Pierwotnie kaplica pod tym wezwaniem, ufundowana dzięki staraniom nawróconej na katolicyzm protestantki Felicitas Tietz, która wystarała się także u papieża Piusa IX o kamień węgielny z rzymskich katakumb, wmurowany pod budowę 26 VIII 1857. Kaplicę zbudowano w latach 1857–1860 według projektu Juliusza Augusta Lichta dla ss boromeuszek, jako obiekt sakralny w prowadzonym przez nie Szpitalu Najświętszej Marii Panny. Od początku do kaplicy, oprócz chorych, przychodzili okoliczni mieszkańcy, przypisano jej bowiem również funkcję filii kościoła i parafii św. Mikołaja. W roku 1894 kaplicę powiększono do 500 miejsc, zbudowano nową nawę jako dobudówkę do wcześniejszego założenia, nadając przy tym jednonawowemu wnętrzu kościoła nowy kierunek (północ–południe) i ustawiając go pod kątem prostym do ul. Łąkowej. Konsekrowany w 1894 przez bp. chełmińskiego Leo Rednera. W rozwiązaniu wnętrza wykorzystano chór pierwotnej kaplicy (północny wschód – kaplica do spowiedzi). W 1911 roku ponownie rozbudowano, powiększono chór (tzw. główny) dla sióstr do jego obecnej postaci. Całość od początku zwieńczona była czworoboczną wieżą ponad wejściem od strony szpitala, w której w 1871 umieszczono dzwony. W części południowo-wschodniej ulokowano zakrystię. Mimo kilku etapów rozbudowy utrzymał się neogotycki, tzw. romantyczny styl architektury. We wnętrzu godny odnotowania jest neogotycki ołtarz główny z figurą Maryi Niepokalanie Poczętej w części centralnej. Inne elementy wystroju, figury i obrazy dokumentują kulty popularne na przestrzeni od schyłku XIX (figura Serca Pana Jezusa) po początek XXI wieku (obraz Miłosierdzia Bożego). W roku 1945 odebrany boromeuszkom chór dla sióstr przebudowano w pomieszczenie zintegrowane z resztą świątyni. W latach 1945–1947 w świątyni posługiwali szukający locum w Gdańsku oo kapucyni. Przestała pełnić funkcje szpitalne, wyznaczono rektora świątyni, w 1946 utworzono samodzielną placówkę duszpasterską, a w 1949 parafię dla Dolnego Miasta. Obok kościoła, przy ul. Łąkowej wybudowano budynek plebanii, ostatecznie ukończony w 1977, gdy proboszczem był ks. Stanisław Bogdanowicz. W 1947–1964 przy parafii pracowały ss serafitki. W obrębie szpitala powstała odrębna kaplica dla chorych pod wezwaniem Matki Boskiej Fatimskiej.

Za:

Ulica profesora Zdzisława Kieturakisa to wschodnia część ulicy Śluza przy d. szpitalu. Nazwę tę nadano 29 grudnia 1972 dla uhonorowania pamięci, zmarłego rok wcześniej wybitnego chirurga Zdzisława Kieturakisa.

Wg Akademii Rzygaczy, ul. Łąkowa to nazwa ulicy nadana po wojnie omyłkowo bo winna zwać się Wierzbową. By wyrównać błąd, dawną Łakową czyli Wiesengasse nazwano z kolei Wierzbową.