Skałki "Szwajcaria Lwówecka" to zgrupowanie piaskowcowych form skalnych, największe poza Górami Stołowymi w całych Sudetach. Ciąg baszt i murów skalnych na długości ok. 200m. wznosi się nad głęboko wciętą doliną potoku Srebrna /lewostronny dopływ Bobru/. W północnej ścianie skalnej o łącznej wysokości do 20 m. znajdują się cztery wolnostojące baszty skalne oraz szereg ambon, półek skalnych, szczelin i jaskiń szczelinowych. "Szwajcaria Lwówecka od wielu dziesięcioleci była zapleczem rekreacyjnym dla mieszkańców Lwówka Śląskiego i turystów. Skałki te są udostępnione schodami i ścieżkami. W ich zasięgu są szlaki turystyczne, znajdują się tam również punkty widokowe pozwalające podziwiać piękno Ziemi Lwóweckiej. Skałki "Szwajcaria Lwówecka" ze względu na swoje walory przyrodnicze i geomorfologiczne - przed II wojną światową były uznane jako państwowy rezerwat przyrody, jednakże w okresie powojennym ochrona rezerwatowa nie była kontynuowana. "Szwajcaria Lwówecka znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Doliny Bobru.

Pomnik zburzono 7 października 1945 roku. Okazją tego stało się Święto Żołnierza i Milicji Obywatelskiej.
Dokonano tego uroczyście, jako element obchodów tego święta, w obecności zgromadzonych tłumów.
Na jego miejscu wybudowano pomnik "Bojownikom za Wolność i Socjalizm", do którego budowy wykorzystano elementy rozebranego obelisku pamięci żołnierzy 155 i 395 IR.
.

Pomnik (zwany Pomnikiem Żołnierza Polskiego) powstał w miejscu zburzonego w 1945 roku monumentu Germanii. Jego podstawę wykonano z elementów pomnika żołnierzy z 155. i 395. Pułku Piechoty poległych w I W. św. (Zmieniono tablice i płaskorzeźby oraz zwieńczenie).

W roku 1995 wymieniono dwie tablice i powstał pomnik Niepodległości.

Zbudowana w XIII wieku jako jedna z trzech wież broniących bram miejskich. Wielokrotnie przebudowywana. XVi-wieczne błędy konstrukcyjne sprawiły, że w 1616 r. runęła. Remont wieży przerwała wojna trzydziestoletnia, więc dopiero w 1661 r. osadzono na niej barokowy hełm. W 1752 r. wieżę strawił pożar, podobnie jak większą część miasta. Po 32 latach odbudowy uzyskała swój stan podobny do dzisiejszego.
W 1809 r. w wieżę uderzył piorun, oszczędzając budowlę, zniszczył jedynie barokowy hełm, który szybko odrestaurowano.
Około 1935 r. dokonano kompleksowej, lecz niezbyt wiernej rekonstrukcji wieży i przybramnego odcinka murów, odtwarzając średniowieczny pomost i kryty ganek straży.
Podczas II wojny światowej przechowywano w wieży zbiory biblioteki wrocławskiej.
Po wojnie zabytkiem opiekowali się harcerze, a po remoncie z lat 1966-1977 utworzono tu Izbę Pamięci.
Obecnie wieża znajduje się pod opieką lwóweckiego Oddziału PTTK.

Żródło: Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, tabliczka informacyjna na budowli.

Wieża Bramy Bolesławieckiej, mniejsza od Lubańskiej, powstała w XIII wieku, przebudowana w wieku XVI. Swoją górną część straciła podczas wojny 1641 r. Po odbudowaniu urządzono tu więzienie z izbą tortur i lochem głodowym. Strawiona przez pożar w 1752 roku, straciła barokowy chełm i odtąd popadała w ruinę. W 1905 wykuto w przyziemiu wieży dolne wejście, natomiast loch głodowy wykorzystywano do przechowywania lodu. Prace mające na celu odbudowę wieży prowadzono w latach 1959-60, wówczas wieża została przykryta płaskim dachem. Ponowna konserwacja dokonana przez Powiatowy Ośrodek Sportu, Turystyki i Wypoczynku miała miejsce w latach 1971-72, prowadzono prace adaptacyjne do celów użytkowych i turystycznych. Nowy (obecny) chełm przykrył wieżę w 1986 roku.