Wejherowo, miasto założone przez Jakuba Wejhera, wchodziło w skład dóbr rzucewsko-wejherowskich. Dobra te do 1675 r. były własnością rodziny Wejherów, w latach 1676-1681 Radziwiłłów, następnie Sobieskich i od 1720 r. - Przebendowskich.

W 1767 r. Ignacy Franciszek Przebendowski, starosta pucki i mirachowski, rozpoczął w Wejherowie budowę nowej siedziby rodu. Miejsce pod pałac zostało starannie wybrane. Rezydencję zaprojektowano na osi drogi wychodzącej z rynku, w atrakcyjnie położonych ogrodach mieszczańskich nad rzeczką Cedron. Zakrojone na szeroką skalę prace zostały przerwane po I rozbiorze Polski. Ignacy Franciszek Przebendowski postanowił wówczas na stałe opuścić rodzinne strony i przenieść się do Warszawy. Dobra rzucewsko-wejherowskie przeszły we władanie Józefa Antoniego Przebendowskiego, a w 1782 r. zostały sprzedane kupcowi angielskiemu Aleksandrowi Gibsonowi. Od 1790 do 1945 r. majątek znajdował się w posiadaniu rodziny Keyserlingk.

Około 1800 r. Otton Aleksander von Keyserlingk ukończył budowę pałacu, w kształcie odmiennym od zaplanowanego przez Przebendowskich. Pół wieku później hrabia Otton Archibald von Keyserlingk, członek Królewskiej Izby Panów, w wyniku rozbudowy i przebudowy pałacu, nadał mu formę neogotycką, zachowaną do dzisiaj. Pałac założony na planie wydłużonego prostokąta zyskał dwa prostopadłe aneksy. Elewacje aneksów oraz ryzality środkowe zostały zwieńczone schodkowymi szczytami. Data tej ostatniej inwestycji – 1857 – widnieje na elewacji ogrodowej.

Po 1920 r., kiedy powiat wejherowski prawie w całości znalazł się w odrodzonej Polsce, Keyserlingkowie pozostali w Wejherowie. W 1945 r. żona i dzieci ostatniego właściciela wyjechały do Niemiec, natomiast los samego hrabiego Henryka Keyserlingka pozostaje nieznany.

Wkrótce po 1945 r. w pałacu znalazła siedzibę szkoła dla pracowników leśnych, następnie internat dla dzieci ze Szkoły Podstawowej dla Głuchych, a po 1957 roku – przedszkole. W 1995 r. gospodarzem obiektu zostało Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej. Pałac, z racji wieloletniej niewłaściwej eksploatacji i braku remontów, był w bardzo złym stanie technicznym. Obecnie, dzięki prowadzonym przez ostatnie lata pracom konserwatorskim, odzyskuje swój dawny blask.

br />


Niebywałą atrakcją dla turystów i zagadką dla historyków sztuki, są odkryte podczas remontu pałacu malowidła naścienne. Wykonane są w stylu malarstwa pompejańskiego (15 r. p.n.e. - 63 r n.e.) i przedstawiają uroki przyrody oraz architektury Italii; są arkady, taras z balustradą oraz zamglony włoski pejzaż z morzem, wyspą i klifowym wybrzeżem. Polichromią o wysokiej wartości artystycznej, pokryte są wszystkie pomieszczenia pałacu.

W Pałacu obecnie mieści się Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej. Muzeum gromadzi i upowszechnia kaszubskie oraz pomorskie zabytki piśmiennicze i muzyczne, a także - związane z nimi - inne dobra kultury. Poza Kaszubami, żaden region nie ma muzeum poświęconego swojemu piśmiennictwu i muzyce. Muzeum gromadzi literaturę, prasę, rękopisy, kartografię, numizmaty, grafiki, muzykalia i dokumenty życia społecznego a także materiały etnograficzne. Przez ponad 30 lat działalności Muzeum, zgromadzono ponad 100 tysięcy eksponatów, w tym: wysokiej wartości historycznej materiały źródłowe, dzięki którym możliwe jest poznanie dziejów Wejherowa, dokumenty z autografami rodów Wejherów czy też opublikowane w 1657 r. kazanie ks. Stanisława Trebnica wygłoszone na pogrzebie założyciela miasta Jakuba Wejhera. W Pałacu Przebendowskich znajduje się także dział rękopisów i starodruków, pamiątek po pisarzach oraz działaczach kaszubsko-pomorskich. Jest dział audiowizualny i oświatowy.

Muzeum poza prowadzeniem działalności statutowej, jest inicjatorem, organizatorem i koordynatorem wielu przedsięwzięć kulturalnych i naukowych, takich jak konkursy literackie, konferencje, spotkania z twórcami i działaczami regionalnymi, koncerty, promocje książek itp.

/p>