Drewniany kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego. Powstał on w 1878 roku. Parafię założono znacznie wcześniej, bo w 1772 roku i miała ona do dyspozycji jedynie kaplicę. Wnętrze obecnego kościoła wyposażono w stylu rokokowym. Znajdują się tu przedmioty przeniesione ze zniszczonego kościoła w Magdalenowie. Dzwonnica usytuowana przy kościele pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. Na odremontowanym strychu kościoła znajduje się, objęta ochroną, kolonia lęgowa nietoperza - nocka łydkowłosego (Myotis dasycneme). Jest to największa kolonia w naszym kraju. Liczy ona około 500 osobników.

Kościół drewniany konstrukcji zrębowej. Trójnawowy, zbudowany na planie krzyża. Mniejsze prezbiterium od nawy, zamknięte trójbocznie z dwoma bocznymi zakrystiami. Fasada dwuwieżowa z trójkątnym szczytem pośrodku. Wieże kwadratowe przechodzące w ośmioboczne zwieńczone hełmami stożkowymi. Z boku nawy kaplica. Dach jednokalenicowy, kryty blachą z małą wieżyczką na sygnaturkę. Wnętrze podzielone dwoma rzędami słupów. Sklepienie kolebkowe wspólne dla nawy i prezbiterium. Nawy boczne strop płaski. Skromna belka tęczowa z krucyfiksem. Chór muzyczny nadwieszony z trójbocznym parapetem i z prospektem organowym. Podłoga drewniana. Wyposażenie rokokowe z k. XVIII w., pochodzące z nie istniejącego kościoła w Magdalenowie: ołtarz główny, ambona i konfesjonały. Stacje drogi Krzyżowej z XIX w. Drewniana dzwonnica z 2 poł. XIX w. Dookoła mur z czterema murowanymi kaplicami z 2 poł. XIX w.

Na wieżach i strychu jeleniewskiego kościoła znajduje się jedna z dwóch znanych w Polsce kolonii rozrodczych nocka łydkowłosego – bliskiego zagrożeniu gatunku nietoperza.