Barkowo-klasycystyczny pałac wzniesiono w XVIII w. prawdopodobnie w miejscu starszej budowli rezydencjonalnej. Budynek wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany: w pierwszej połowie XIX w. dobudowano skrzydło wschodnie, w 1909 r. ganek, w 1918 r. skrzydło zachodnie, 1923-25 przeszkloną werandę nad gankiem. Pałac murowany z cegły potynkowany, zbudowany na planie prostokąta, podpiwniczony, korpus dwukondygnacjowy z trzykondygnacjowymi ryzalitami pozornymi, nakryty dachem mansardowym z lukarnami, skrzydła boczne parterowe z dachami siodłowymi. Fasada (elewacja północna) dwudziesto dwu osiowa z dziewięcioosiowym korpusem, z rozbudowanym gankiem i centralnie umieszczoną facjatą zwieńczoną półkoliście. W elewacji ogrodowej zaakcentowana część środkowa korpusu poprzedzona gankiem wspartym na kolumnach doryckich. Nad gankiem znajdowała się przeszklona weranda, obecnie zastąpiona balkonem. Trzyosiowy ryzalit pozorny zamyka trójkątny przyczółek. Skromną dekorację elewacji tworzą boniowane lizeny oraz profilowane obramienie otworów okiennych i gzymsy. Układ wnętrz dwutraktowy z sienią na osi i usytuowaną na prawo od niej klatką schodową. Jedno z pomieszczeń nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami, w pozostałych sufity, część z nich z bogatą dekoracją sztukatorską. W holu ozdobny drewniany strop belkowy. Z dawnego wyposażenia wnętrz zachowała się część kominków.
Na południe od pałacu znajduje się park krajobrazowy, z centralną półkolistą polaną, obsadzoną kasztanowcami, lipami, dębami i grabami. W parku dominuje liściasty drzewostan rodzimy, jednak występują w nim również gatunki aklimatyzowane: platan klonolistny, sosna himalajska, choina Siebolda. Na północ od rezydencji umiejscowiono dziedziniec gospodarczy z centralnie umieszczonym gazonem i sztucznym stawem. Wschodnią pierzeję dziedzińca tworzą spichlerz i stajnie, zachodnią obora, a północną dwie stodoły połączone reprezentacyjnym budynkiem bramnym. Budynki gospodarcze pochodzą z połowy XIX w. Obecnie w dobrym stanie technicznym są w dalszym ciągu użytkowane.