Zamek Odrzański (Oderburg, Aderburg) - niezachowana siedziba książąt - Gryfitów w Grabowie pod Szczecinem.
W 1360 książę Barnim III sprowadził do podszczecińskiej wsi Grabowo zakonników - kartuzów i ufundował im klasztor. W XVI wieku w okresie reformacji kartuzi opuścili Szczecin, a posiadłości klasztorne przekształcone zostały w domenę książęcą. W połowie XVI wieku książę Barnim XI postanowił przekształcić dawne zabudowania klasztorne w rezydencję książęcą. Decyzja ta spowodowana była poważnymi zniszczeniami Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie jakie powstały w wyniku pożaru w 1551. Przebudowę pod kierunkiem niderlandzkiego architekta Jacoba van Schwolle ukończono w 1565 roku. Książę był także fundatorem wyposażenia kaplicy książęcej w Oderburgu, które dotrwało do naszych czasów i obecnie znajduje się w kościele w Sownie.
W 1612 na Zamku Odrzańskim książę szczeciński Filip II wydał wystawny bankiet na cześć króla czeskiego Macieja wybranego na cesarza.
W 1619 w lochach Oderburga osadzona została, posądzana o czary, pomorska szlachcianka - Sydonia von Borck. Była tu również torturowana podczas toczącego się przeciw niej śledztwa.
W czasie wojny trzydziestoletniej, król szwedzki Gustaw II Adolf rezydował na Zamku Odrzańskim. Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej, władający Ziemią Szczecińską Szwedzi nie wykazywali żadnego zainteresowania Oderburgiem, który stopniowo popadał w ruinę. Część murów zamku zastała rozebrana w 1652. Ostatecznie Oderburg został zburzony w 1677 roku, podczas oblężenia Szczecina przez Brandenburczyków. Zachowały się tylko fundamenty i niewielkie fragmenty ścian[.
Teren dawnego Zamku Odrzańskiego został gęsto zabudowany kamienicami w XIX w. Dziewiętnastowieczna zabudowa została niemal całkowicie zniszczona w czasie II wojny światowej.