Strona południowa
Nosiła nazwę Strony Złotego Pucharu (niem. Goldene-Becher-Seite), a wcześniej Przy Starej Szubienicy (Beim Alten Galgen), jej zabudowa stanowi w znacznym stopniu swobodną rekonstrukcję z okresu powojennego (z lat 1952-1960). Duża część budynków to dawne secesyjne lub modernistyczne domy towarowe, ukryte za pseudohistoryczną elewacją.

Rynek 12 po wojnie elewacja odbudowana w uproszczonej formie, została zrekonstruowana w 2006 r.
Rynek 13 budynek stanowi ciekawy przykład secesji z 1903 r.
Rynek 14 mieści centrum informacji turystycznej
Rynek 15
Rynek 16 powstała w 1822 r. w wyniku przebudowy renesansowej kamienicy
Rynek 17
Rynek 18 Apteka pod Ratuszem barokowa
Rynek 19 Kamienica Pod Starą Szubienicą
Rynek 20
Rynek 21
Rynek 22 Kamienica Pod Złotym Dzbanem fasadę odtworzono według stanu z 1822 r.
Rynek 23 Kamienica Pod Zieloną Dynią odbudowana w stylu renesansowym
Rynek 24
Rynek 25 secesyjny dawny dom handlowy firmy Stein & Koslowsky z 1906 r.
Rynek 26 Kamienica Pod Złotym Pucharem
Rynek 27-28 secesyjna kamienica na miejscu dwóch wcześniejszych.
Źródło:

Niegdyś na salonach bogatych właścicieli tej kamienicy gościli królowie. Przez długi czas w jej murach mieściło się Muzeum Sztuki Medalierskiej, a wkrótce powstanie tu muzeum, w którym zagości oryginał "Pana Tadeusza".



Pierwsza wzmianka o właścicielach kamienicy pochodzi z początków XVI w. Dom należał wówczas do patrycjuszowskiej rodziny Bockwitzów i już wtedy można było mówić o jego królewskiej randze. W 1511 r. podczas wizyty króla Władysława Jagiellończyka pod dzisiejszym nr. 6 mieszkały jego dzieci.



W 1527 r., aby ugościć odwiedzającego Wrocław przyszłego cesarza Ferdynanda I, połączono kamienice nr 6, 7 i 8 i uczyniono z nich siedzibę dworu. Kiedy w 1577 r. Wrocław odwiedził cesarz Rudolf II Habsburg, w jadalni mieszczącej się w kamienicy radni miejscy złożyli mu hołd.



Spośród licznych właścicieli budynku do najbardziej znanych należy postać Jakuba Bonera. Ów kupiec był właścicielem budynku na przełomie XV i XVI w., czego dowodem są freski z motywami lilii, które znajdowały się w herbie rodowym Bonerów. Warto wspomnieć, że był on synem bankiera króla Zygmunta I Starego - Seweryna Bonera. Podobno to dzięki jego umiejętności pomnażania pieniędzy król mógł sfinansować renesansową przebudowę Wawelu, którą rzesze turystów podziwiają do dziś.



W 1727 w posiadanie budynku wszedł kupiec Samuel Exner, który przebudował go w późnobarokowym stylu. To wówczas na pierwszym piętrze powstała sala z plafonem przedstawiającym Junonę i otaczająca go bogata stiukowa dekoracja sufitu. Z tego okresu pochodzi także pałacowa fasada z balkonowym portalem.



Podczas wizyty w kamienicy warto zwrócić uwagę na kasetonowe i polichromowane stropy. Ale najciekawsza nie jest wcale zabytkowa wartość, a treść nie zawsze przyzwoitych scenek z życia mieszczan, których można się na nich dopatrzyć.



Swoje złote godło dom zyskał dopiero w pierwszej połowie XVII w. Uśmiechnięte słońce otoczone przemiennie falistymi i prostymi promieniami jeszcze przed wojną przymocowane było do barokowej kraty portalu. Dopiero podczas powojennej odbudowy pozłocono je i umieszczono na fasadzie.



W podziemiach kamienicy Pod Złotym Słońcem znajdziemy mury stojących tu jeszcze w drugiej połowie XII w. dwóch domów mieszczańskich. Po remoncie będziemy mogli podziwiać gotyckie mury w piwnicach, w których powstaną trzy restauracje.



Choć na otwarcie Muzeum Pana Tadeusza w kamienicy nr 6 będziemy musieli poczekać do 2012 roku, część sal będzie można zobaczyć już wkrótce. W lipcu, w związku z festiwalem Era Nowe Horyzonty, w kamienicy Pod Złotym Słońcem zagości wystawa poświęcona twórczości Andrzeja Wajdy. Do końca tego roku zobaczymy tu jeszcze dwie wystawy - jedna będzie poświęcona polskiemu państwu podziemnemu, a druga twórczości Fryderyka Chopina.



- Przyszłe Muzeum Pana Tadeusza zaplanowano tak, abyśmy zobaczyli twórczość Adama Mickiewicza w szerszej perspektywie>/i> - mówi Paweł Pluta, asystent dyrektora Ossolineum. - Dlatego zanim dotrzemy do sali, w której spocznie rękopis narodowej epopei, poznamy romantyzm zarówno europejski, jak i polskie oblicze romantyzmu, dowiemy się, kim jest postać bohatera romantycznego, a nawet przejdziemy przez salę prezentującą dom polski, aby poznać każdy aspekt genezy powstania poematu - opowiada o planie ekspozycji Paweł Pluta.



W muzeum znajdą się także gabinety darczyńców Ossolineum - Jana i Jadwigi Jeziorańskich oraz Władysława i Zofii Bartoszewskich.



Źródło [

wroclaw.naszemiasto.pl]

Zachodnia strona Rynku, zwana Stroną Siedmiu Elektorów (niem. Sieben-Kurfürsten-Seite), posiada najwięcej zachowanych oryginalnych zabytków – renesansowych i manierystycznych kamienic na zrębie gotyckim, gdyż II wojnę światową przetrwała prawie nieuszkodzona. Kamienice tej strony posiadają bardzo głębokie działki (240 stóp), sięgające ul. Kiełbaśniczej (przypuszczalnie wtórnie scalone), gdyż należały niegdyś do najznamienitszych patrycjuszy.

- Rynek 1 Budynek pochodzi z czasów secesji (1907),
- Rynek 2 Kamienica Pod Gryfami Szczególnie wartościowa, z wysokim manierystycznym szczytem, najokazalsza w Rynku.
- Rynek 3
- Rynek 4 Pod Złotym Orłem
- Rynek 5 Kamienica Dwór Polski
- Rynek 6 Kamienica Pod Złotym Słońcem
- Rynek 7 Kamienica Pod Błękitnym Słońcem ze względu na problemy własnościowe długo niszczała i dopiero w końcu lat 90. została odremontowana, a jej dziedziniec nakryty szklanym dachem.
- Rynek 8 Kamienica Pod Siedmioma Elektorami zwraca uwagę ze względu na bogate zdobienia malarstwem iluzjonistycznym, zrekonstruowane w początku lat 90.
- W miejscu kamienic 9 do 11 powstał w 1931 roku, według projektu Heinricha Rumpa, do dziś budzący kontrowersje wysoki budynek biurowy (obecnie siedziba Banku Zachodniego, wcześniej MPK Wrocław).

Powierzchnia zachodniej strony Rynku była od 1741 r. określana jako Paradeplatz, obecnie czasem używa się nazwy plac Gołębi. Po zachodniej stronie Rynku wzniesiono w 2000 kontrowersyjną fontannę, zwaną na cześć ówczesnego prezydenta miasta Bogdana Zdrojewskiego Zdrojem lub złośliwie "pisuarem".

Źródło: [ Wikipedia]

Pasaż znajdujący się wewnątrz obiektu otwarto 26 listopada 1998 r..

Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło: