Budynki szpitalne powstały w 1896 roku wraz z klasztorem i kościołem. Cały kompleks był własnością niemieckiego Zakonu Sióstr Elżbietanek. Ulica Grabiszyńska była trzecią lokalizacją szpitala zakonnego, pierwszy powstał w 1737 roku na Nowym Mieście przy ul. Modrzewskiego, gdzie obecnie znajduje się gmach Akademii Sztuk Pięknych, ale został on znacznym stopniu zniszczony w czasie oblężenia miasta oraz w wyniku licznych powodzi. Później siostry przeprowadziły się na obecną ul. Świętego Antoniego. Szpital Sióstr Elżbietanek cieszył się taką popularnością wśród mieszkańców Breslau, że wkrótce stał się za mały. Stąd w 1891 rok polecono architektowi Josephowi Ebersowi zaprojektowanie nowego kompleksu szpitalno-klasztornego.
Według jego projektu powstał najnowocześniejszy, utrzymany w modnej wówczas stylistyce neogotyckiej, miejski szpital, który założony był na wydłużonym planie ze skrzydłami bocznymi. Mógł on jednocześnie leczyć do 250 chorych na pięciu oddziałach: internistycznym, chirurgicznym, ginekologiczno-położniczym, laryngologicznym i okulistycznym. Placówka dysponowała nowoczesnymi laboratoriami do badań anatomopatologicznych i chemicznych, apteką oraz aparatem rentgenowskim. Dla pacjentów chorych zakaźnie przeznaczony był osobny barak izolatki z aparatem do dezynfekcji.
Okres powojenny
W czasie II wojny światowej, w okresie walk o zdobycie Festung Breslau, budynek szpitala został w znacznym stopniu zniszczony. Dodatkowo otaczający go park i ogród były zaminowane, gdyż szpital z powodu usytuowania przy torach kolejowych posłużył Niemcom jako element fortyfikacji.

Po zakończeniu wojny zakon Sióstr Elżbietanek podjął fragmentaryczną działalność w niezniszczonej części szpitala. W lipcu 1945 roku szpital został przejęty przez władze polskie jako Miejski Szpital Sióstr Elżbietanek. W całym budynku do umieszczenia chorych nadawała się jednak tylko jedna sala, która mogła pomieścić około 40 chorych. Obecnie w tym miejscu znajduje się świetlica szpitala. Pierwszy oddział gruźlicy otwarto już w 1948 r. 3 października 1949 roku nastąpiło oficjalne przejęcie budynku szpitala przez państwo, zaś rok później z rozproszonych po szpitalach miejskich oddziałów utworzono jednoprofilowy Szpital Przeciwgruźliczy im. Kazimierza Dłuskiego. Zlikwidowano wówczas działające w szpitalu oddziały ginekologiczno-położniczy i internistyczny. Również w roku 1950 roku ze Szpitala im. Św. Józefa przy ul. Piwnej przeniesiono oddział chirurgii klatki piersiowej. W 1954 r. prof. dr hab. med. Wiktor Bross przeprowadził pierwszą w tym szpitalu operację wycięcia płata z powodu gruźlicy płuc. W kolejnych latach sukcesywnie poszerzano zakres zabiegów operacyjnych na wszystkie choroby tkanki płucnej tworząc wzorcowy ośrodek dla regionu.
za www.dcchp.pl

Osiedle w południowej części Wrocławia, w dzielnicy Fabryczna. W granicach miasta od 1868. Graniczy z Grabiszynem/Grabiszynkiem, Dworkiem i osiedlem Południe.

Wieś, wzmiankowana jako własność klasztoru NMP na Piasku już w 1193 pod nazwą Gaj (Gay) i w 1204 jako Gajowice (Gayouice) - ciągnęła się wzdłuż obecnych ulic Wincentego Stysia i Gajowickiej od torów kolejowych do cmentarza przy obecnych ulicach Wróblej i B. Pretficza.

Jeszcze w średniowieczu z Gajowic wydzieliły się Nowa Wieś (przy ulicy Komandorskiej) i Dworek (przy ulicy Oficerskiej). W 1795 miała 715 mieszkańców, szkołę, karczmę i kuźnię. W 1810 w wyniku sekularyzacji przeszła na własność państwa. W 1868 włączona do miasta, liczyła wtedy ponad 2 tysiące mieszkańców.

Wg mapy M. Grügera z 1911 roku przed włączeniem do miasta w roku 1868 północno-wschodnia granica wsi sięgała dzisiejszej ulicy Kolejowej, potem biegła wzdłuż Grabiszyńskiej aż do Oporowskiej, w okolicach dzisiejszego stadionu skręcała na południe aż do wiaduktu kolejowej obwodnicy nad al. Hallera. Następnie wzdłuż Hallera i Wiśniowej aż do Ślężnej, gdzie stykała się z Lehmgruben (Glinianki). Ulicą Kamienną granica osiągała Höfchen (Dworek), przez Pretficza, Gajowicką i Kruczą osiągając ul. Zielińskiego, która domykała osiedle od wschodu.

Współczesne granice osiedla przebiegają ulicami Zaporoską, Gajowicką, al. Hallera i z trzech stron torami kolejowymi, tym samym bardzo różnią się od historycznego obrębu wsi. Obejmują jedynie tereny położone na zachód od ul. Gajowickiej, dawniej głównej ulicy miejscowości, ponadto cała północna część Gajowickiej, od początku lat 80. nazwana imieniem Wincentego Stysia, nie należy dziś do Gajowic.

Gajowic nie należy mylić z osiedlami Gaj (do 1945 Herdain) ani Tarnogaj (do 1945 Dürrgoy), leżących w obrębie dzielnicy Krzyki, nieco dalej na wschód, ani z osiedlem Gajowa w północno-wschodniej okolicy miasta.



Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]

Oficjalną nazwę Grabiszyńska uzyskała droga w 1823 r.