Park rozciągający się wzdłuż Alej Ujazdowskich, pomiędzy ulicą Piękną, a Trasą Łazienkowską. Został zaprojektowany przez Ogrodnika Warszawy Franciszka Szaniora w 1893 r. w modnym wówczas stylu krajobrazowym. Cechą charakterystyczną takich parków jest płynność linii dróg, linii brzegowych zbiorników wodnych, przestrzenność założenia, krajobraz zorganizowany w malowniczy i staranny sposób za pomocą odpowiedniej aranżacji grup roślin i odpowiedniemu doborowi gatunków. Proste rzędy kasztanowców w zachodniej części parku są od niego starsze i zostały włączone w kompozycję całości.



Ciekawe części parku to staw, skała z kaskadą i pagórek widokowy. Kamienny mostek ponad kanałem był nowatorskim obiektem żelbetowym zaprojektowanym przez Williama Lindleya. Całość dopełniły latarnie gazowe, poidełko, plac zabaw dla dzieci i waga osobowa, kamień pamiątkowy oraz rzeźby: „Ewa” Edwarda Wittiga, „Gladiator” Piusa Welońskiego, ”Perseusz” Theodora Charlesa Gruyere'a. Później dostawiono pomnik Ignacego Jana Paderewskiego, autorstwa Michała Kamieńskiego.



Na terenie parku znajduje się plac zabaw dla dzieci. Park jest jednym z ulubionych miejsc warszawskich fotografów uwieczniających młode pary w ślubnych strojach. Park jest ogrodzony ozdobnym parkanem i zamykany na noc, przeszedł ostatnio szereg prac, które przywróciły mu świetność.



Źródło: [

Wikipedia]. Autorzy: [ Wikipedyści]. Licencja: [ CC-BY-SA-3.0]

W latach 1724-1731 z polecenia króla Augusta II, wytyczona została tzw. Droga Kalwaryjska prowadząca od dzisiejszego Placu Trzech Krzyży do Grobu Chrystusa niedaleko Zamku Ujazdowskiego, stając się zaczątkiem dzisiejszych Alej. Było to założenie ostentacyjnie dewocyjne, wzdłuż drogi krzyżowej wzniesiono 28 kaplic.

Religijna wymowa tego szlaku uległa stopniowemu zatarciu, tak, że w 1766 był już częścią Traktu Królewskiego jako Aleja Belwederska, prowadząca do Belwederu.

W roku 1827 powstała Dolina Szwajcarska, szybko stając się popularnym miejscem spotkań i imprez masowych. W 1857 przy ulicy zapalono pierwsze latarnie gazowe, a w 1879 rozpoczęto kanalizowanie. Druga połowa XIX wieku to początek zabudowy willowej i pałacowej w Alejach - powstały liczne siedziby arystokracji i przemysłowców. Po I wojnie światowej znalazły tu siedziby ambasady i poselstwa.

W czasie II wojny światowej w ramach planu Pabsta umiejscowiono tu dzielnicę niemiecką, a Aleje przemianowane zostały na aleję Lipową (Lindenallee), a później na aleję Zwycięstwa (Siegenallee). W 1944 zabudowa ulicy uległa zniszczeniom w czasie powstania warszawskiego i odbudowa trwała aż do 1955. W okresie stalinowskim przemianowana na Aleję Stalina i starą nazwę przywrócono dopiero po śmierci Józefa Stalina. Odbudowa Alej jednak nie była dokładna - powstało osiedle Latawiec i wiele budynków w rejonie ulicy Koszykowej i Placu na Rozdrożu przestało istnieć. Także przebicie Trasy Łazienkowskiej zmieniło wygląd ulicy - miejsce po dawnym dworze książąt mazowieckich na Jazdowie znalazło się w osi jezdni i przestało istnieć.

Wikipedia