 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › ul. Miodowa › Pałac Branickich |
23 lipca 2014 , Pałac Branickich widziany od strony murów miejskich wraz z sąsiednimi kamienicami przy ulicy Podwale.
|
Na stronie od 2011 listopad
14 lat 5 miesięcy 8 dni |
 |
pałace
|
W pierwszej połowie XVII wieku w miejscu tym stał dwór rodziny Sapiehów. W XVIII wieku posesja została kupiona przez Stefana Mikołaja Branickiego.
Pałac został wzniesiony w latach 40. XVIII wieku dla Jana Klemensa Branickiego, hetmana wielkiego koronnego. Jego głównym architektem był Jan Zygmunt Deybel. Współpracowali z nim także Jan Henryk Klemm, Jakub Fontana i rzeźbiarz Jan Chryzostom Redler. Późnobarokowy pałac posiada dwie klasycystyczne oficyny, okalające rozległe podwórze, zamknięte bramą od strony ulicy Podwale. Od przydomku małżonki hetmana, Izabelli z Poniatowskich (siostry króla Stanisława Augusta), pałac nazywany był powszechnie "Pałacem Pani Krakowskiej" (odziedziczyła tę posesję w 1771 roku).
W 1804 roku sprzedała pałac rodzinie Niemojewskich, zaś w roku 1817 jego właścicielem stał się Stanisław Sołtyk. Pałac był przebudowywany wielokrotnie w wieku XIX.
Do 1949 r. należał do Franciszka Salezego Potockiego, kiedy odebrano mu go na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy z 26 października 1945 r. W dużej mierze zniszczony podczas II wojny światowej, został odbudowany w latach 1947–1953.
Obecnie jest jedną z siedzib Urzędu m. st. Warszawy. We wrześniu 2008 r. władze Warszawy podjęły negocjacje ze spadkobiercami Potockiego ws. warunków zwrotu nieruchomości., a w listopadzie 2008 r. zawarły z nimi ugodę, na mocy której nieruchomość wraz z pałacem stanie się ich własnością. Urząd Miasta zobowiązał się do opuszczenia pałacu po 2 latach od zawarcia ugody.
Na początku 2009 r. władze Warszawy podjęły jednak decyzję o wcześniejszej wyprowadzce urzędu z pałacu. Nowe biura Urzędu m. st. Warszawy zostaną przeniesione na ulice: Senatorską i Kredytową. Spadkobiercy Franciszka Salezego Potockiego planują wynająć pomieszczenia pałacu na wolnym rynku.
Pałac wraz z oficynami i bramą jest wpisany do rejestru zabytków (nr rej. 436/1, 436/2, 436/3).
Wikipedia
Początki ulicy Miodowej, jako drogi łączącej dwa ważne szlaki - ulicę Senatorską i ulicę Długą sięgają XV wieku. Ukształtowała się ostatecznie w XVII wieku jako ulica pałaców arystokracji. W czasach Stanisława Augusta było ich 13, z czego do dzisiaj istnieje 7. Pierwotnie nosiła nazwę Poprzecznej, nazywana była także Miodowniczą i Kapucyńską, a w czasach Księstwa Warszawskiego - ulicą Napoleona.
Pierwotnie Miodowa nie łączyła się z Krakowskim Przedmieściem. Połączenie tych dwóch ulic nastąpiło dopiero w roku 1887, kiedy rozebrano tzw. "Pałac pod Gwiazdą".
Ulica jako założenie urbanistyczne jest w całości wpisana do rejestru zabytków - nr rej. 297.
Ciekawostki
W miejscu, w którym spod ulicy Miodowej wychodzi wylot tunelu Trasy W-Z znajdował się pałac Teppera, gdzie podczas wydanego przez Talleyranda na cześć Napoleona balu cesarz poznał Marię Walewską.
Na rogu Miodowej i Kapitulnej w listopadzie 1771 roku miało miejsce porwanie króla Stanisława Augusta przez konfederatów barskich.
Źródło:
Przebieg
Ulica Podwale w WarszawieUlica prowadzi wzdłuż murów staromiejskich od placu Zamkowego do ulicy Nowomiejskiej. Po drodze spotykają się i krzyżują z nią następujące ulice:
Senatorska przy wlocie na plac Zamkowy
Kapitulna
Piekarska
Wąski Dunaj
Kilińskiego
Freta i Nowomiejska
Ulica Podwale jest ulicą jednokierunkową.
Historia
Ulica Podwale powstała u stóp murów miejskich otaczających Stare Miasto. Początkowo zwana była ulicą Zawalną. W miarę powiększania się miasta budowane tu były kamienice bogatszych mieszczan i arystokracji, stopniowo opuszczających panującą wewnątrz murów ciasnotę. Z czasem prestiż ulicy spadł i zapełniła się ona ścisłą zabudową, w którą włączone były historyczne mury. Istniała ona do okresu międzywojennego. Wraz z odsłonięciem i rekonstrukcją umocnień w latach trzydziestych, a następnie w okresie powojennym ulica została ukształtowana w stanie obecnym, wraz z pasem zieleni znajdującym się pomiędzy nią a murami w miejscu usuniętej zabudowy.
Ulica jako założenie urbanistyczne jest w całości wpisana do rejestru zabytków – nr rej. 435.
Źródło: CC-BY-SA 3.0 Polska