Kościół Garnizonowy w Głogowie – jeden z najmniejszych i najuboższych pod względem wystroju. Od czasu obsadzenia twierdzy przez wojska pruskie używano do odbywania służby Bożej niewielką salę w zamku książęcym. Z inicjatywy króla Fryderyka Wilhelma II wyszło zbudowanie kościoła wojskowego, gdy sala okazała się zbyt mała, by móc pomieścić więcej osób. Kościół zbudowano na ruinach byłej apteki jezuitów i leżącego za nią budynku byłego kolegium jezuickiego, w którym znajdowała się biblioteka. Kościół garnizonowy był dziełem królewskiego nadradcy budowlanego w Głogowie - Johana Schultze. Uroczyste poświęcenie nowo otwartej świątyni odbyło się w pierwszą niedzielę adwentu 28 listopada 1790 r. Nad wejściem umieszczono następujący napis: "Militi pio Fridericus Guilelmus II, Rex Borussorum, pater patriae optimus Anno MDCCLXXXIX" ("Pobożnemu wojsku Fryderyk Wilhelm II, król pruski, najlepszy ojciec ojczyzny w 1789").

Budowa
Fasada kościoła rozwinięta z wydatnymi gzymsami, ryzalit wyrastał jako występy i zwieńczony był trójkątem szczytowym. Fasada kościoła garnizonowego wzniesionego w elewacji otynkowanej posiadała zrozumiały silny wyraz budowli militarnych doby fryderykowskiej. Pojedyncze powierzchnie ozdobione były płaskorzeźbionymi panopliami. Wnętrze skromne. Po wybudowaniu kościoła przyległa posesja odkupiona została przez króla na instytut szkolny za 2000 talarów i na mieszkanie dla kaznodziei polowego, kustosza oraz jako szkoła garnizonowa. Budowa kościoła kosztowała 11 000 talarów. Po ukończeniu budowy zostały zainstalowane nowe organy mechaniczne. Wykonała je firma głogowskiego organmistrza Andreasa Bayera w 1790 r.