starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 8 głosów | średnia głosów: 5.73
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Północne › ul. Nowy Świat › Nowy Świat 3 |
3 sierpnia 2014 , Ul. Nowy Świat 1 i 3
Skomentuj zdjęcie
ala
 Tablica o kamienicy 2020-02-06 08:53:13 (6 lat temu)
|
|
Na stronie od 2012 luty
14 lat 3 miesiące 8 dni |
Dodane: 16 sierpnia 2014, godz. 21:45:20
Autor zdjęcia: maj
Rozmiar: 1600px x 960px
Aparat: COOLPIX P530
1 / 1600sƒ / 3.5ISO 1005mm
10 pobrań 1808 odsłon 5.73 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia maj
Obiekty widoczne na zdjęciu
Nowy Świat 3
więcej zdjęć (5)
Architekci: Jerzy Gelbard, Roman Sigalin
Zbudowano: 1931-1932
Dawniej: Bank Handlowy z restauracją "Paradis"
Kamienica Banku Handlowego i Abrama Wachsmachera w Warszawie – funkcjonalistyczna kamienica wzniesiona w latach 1932–1933, znajdująca się przy ulicy Nowy Świat 3 w Warszawie.
Historia
W głębi tej posesji w 1784 roku stał dworek Jakuba Usarzewskiego. Przed 1790 roku od frontu dobudowano dwukondygnacyjną kamieniczkę. Dworek został rozebrany w 1819 roku, a kamienica była stopniowo rozbudowywana. W ciągu XIX wieku nieruchomość zmieniała wielokrotnie właścicieli. W 1919 roku została zakupiona przez Bank Handlowy i Abrama Wachsmachera. W latach 1932–1933 wybudowano od strony ulicy nowoczesny 6-kondygnacyjny budynek według projektu Jerzego Gelbarda i Romana Sigalina. W 1939 roku udziały Banku Handlowego wykupili Abram i Cłuwa Offajerowie. Jest luksusową kamienicą, będącą jednym z przykładów wczesnego funkcjonalizm, ostro kontrastuje z pozostałą zabudową Nowego Światu.
Na parterze i w podziemiach kamienicy urządzono luksusowy, słynny lokal „Paradis” (kawiarnia i dansing).
Dom przetrwał wojnę niemal w nienaruszonym stanie. Po wojnie lokal na parterze funkcjonował przez kilka lat pod dawną nazwą, a po jego upaństwowieniu otrzymał nazwę „Melodia”. Ze względu na bliskość siedziby Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej był niezwykle popularny wśród nomenklatury komunistycznej.
W 2004 roku kamienica przeszła gruntowny remont.
Historia
W głębi tej posesji w 1784 roku stał dworek Jakuba Usarzewskiego. Przed 1790 roku od frontu dobudowano dwukondygnacyjną kamieniczkę. Dworek został rozebrany w 1819 roku, a kamienica była stopniowo rozbudowywana. W ciągu XIX wieku nieruchomość zmieniała wielokrotnie właścicieli. W 1919 roku została zakupiona przez Bank Handlowy i Abrama Wachsmachera. W latach 1932–1933 wybudowano od strony ulicy nowoczesny 6-kondygnacyjny budynek według projektu Jerzego Gelbarda i Romana Sigalina. W 1939 roku udziały Banku Handlowego wykupili Abram i Cłuwa Offajerowie. Jest luksusową kamienicą, będącą jednym z przykładów wczesnego funkcjonalizm, ostro kontrastuje z pozostałą zabudową Nowego Światu.
Na parterze i w podziemiach kamienicy urządzono luksusowy, słynny lokal „Paradis” (kawiarnia i dansing).
Dom przetrwał wojnę niemal w nienaruszonym stanie. Po wojnie lokal na parterze funkcjonował przez kilka lat pod dawną nazwą, a po jego upaństwowieniu otrzymał nazwę „Melodia”. Ze względu na bliskość siedziby Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej był niezwykle popularny wśród nomenklatury komunistycznej.
W 2004 roku kamienica przeszła gruntowny remont.
Nowy Świat 1
więcej zdjęć (12)
Dawniej: Kamienica Andrzeja Strońskiego
Zabytek: nr rej. 354/2 z 1 lipca 1965
Kamienica Andrzeja Strońskiego przy Nowym Świecie 1 w Warszawie – klasycystyczna kamienica pałacowa wzniesiona przez Andrzeja Strońskiego, znajdująca się przy ulicy Nowy Świat 1 w Warszawie, stykająca się z kamienicą stojącą na rogu Nowego Światu i placu Trzech Krzyży (plac Trzech Krzyży 16).
Historia
Kamienica została uwieczniona na akwareli Zygmunta Vogla z 1784 roku. Do 1790 roku była najprawdopodobniej niezamieszkana na piętrach wyższych niż parter. W 1784 roku wprowadzono numerację ulicy.
W pierwszej połowie XIX wieku kolejnymi właścicielami kamienicy byli: Jan Gierth (1819), Franciszek Wołowski (lata 30.) i Józef Zdzietowiecki (przed 1850 rokiem). Pozostawała własnością rodziny Wołłowiczów od ok. 1852 roku do pierwszych lat XX wieku, od kiedy to do II wojny światowej należała do Salomona Neumana. Do 1944 roku istniała w stanie praktycznie niezmienionym od półtora wieku.
W II połowie XIX wieku działał tu sklep z winami, herbatą i likierami, a od 1876 roku na parterze kamienicy funkcjonowała znana cukiernia, w której na początku XX wieku spotykali się m.in. warszawscy literaci, w tym Władysław Reymont, Stefan Żeromski, Bolesław Leśmian, również rzeźbiarz Xawery Dunikowski i aktor Kazimierz Kamiński. W 1914 roku (do II wojny światowej) w kamienicy istniał skład papierniczy „Ad Astra” i sklep papierniczy M. Służewskiego, kantor producentów betonu i asfaltu Glińskiego i Hirszberga oraz sklep winno-kolonialny Władysława Grochowskiego.
W okresie międzywojennym parter kamienicy zajmowały skład „Ad Astra” oraz konfekcja Chaima Szternglda, a w podwórzu sklep z obuwiem Jana Bocheńskiego i Franciszka Raczka. Na I piętrze były pomieszczenia Komendy Policji Państwowej na powiat warszawski oraz redakcji periodyku „Zagadnienia Rasy”, która w 1938 roku zmieniła nazwę na „Eugenika Polska”. W 1939 roku w parterze, na miejscu sklepu Grochowskiego otworzono cukiernię Żmijewskiego.
W czasie powstania warszawskiego kamienica została spalona, w latach 1947–1948 została wyremontowana według projektu Stanisława Marzyńskiego. Dzisiejsza zabudowa składa się z kamienicy frontowej i dawnej stajni na tyłach posesji.
Historia
Kamienica została uwieczniona na akwareli Zygmunta Vogla z 1784 roku. Do 1790 roku była najprawdopodobniej niezamieszkana na piętrach wyższych niż parter. W 1784 roku wprowadzono numerację ulicy.
W pierwszej połowie XIX wieku kolejnymi właścicielami kamienicy byli: Jan Gierth (1819), Franciszek Wołowski (lata 30.) i Józef Zdzietowiecki (przed 1850 rokiem). Pozostawała własnością rodziny Wołłowiczów od ok. 1852 roku do pierwszych lat XX wieku, od kiedy to do II wojny światowej należała do Salomona Neumana. Do 1944 roku istniała w stanie praktycznie niezmienionym od półtora wieku.
W II połowie XIX wieku działał tu sklep z winami, herbatą i likierami, a od 1876 roku na parterze kamienicy funkcjonowała znana cukiernia, w której na początku XX wieku spotykali się m.in. warszawscy literaci, w tym Władysław Reymont, Stefan Żeromski, Bolesław Leśmian, również rzeźbiarz Xawery Dunikowski i aktor Kazimierz Kamiński. W 1914 roku (do II wojny światowej) w kamienicy istniał skład papierniczy „Ad Astra” i sklep papierniczy M. Służewskiego, kantor producentów betonu i asfaltu Glińskiego i Hirszberga oraz sklep winno-kolonialny Władysława Grochowskiego.
W okresie międzywojennym parter kamienicy zajmowały skład „Ad Astra” oraz konfekcja Chaima Szternglda, a w podwórzu sklep z obuwiem Jana Bocheńskiego i Franciszka Raczka. Na I piętrze były pomieszczenia Komendy Policji Państwowej na powiat warszawski oraz redakcji periodyku „Zagadnienia Rasy”, która w 1938 roku zmieniła nazwę na „Eugenika Polska”. W 1939 roku w parterze, na miejscu sklepu Grochowskiego otworzono cukiernię Żmijewskiego.
W czasie powstania warszawskiego kamienica została spalona, w latach 1947–1948 została wyremontowana według projektu Stanisława Marzyńskiego. Dzisiejsza zabudowa składa się z kamienicy frontowej i dawnej stajni na tyłach posesji.
ul. Nowy Świat
więcej zdjęć (2579)