Budynek zaprojekt. w latach 1998-99 przez E. Lacha, Annę Rumińską i Jana Matkowskiego z Pracowni Projektowo-Realizacyjnej Studio EL, zrealizowany w latach 1999-2000. Stanowi integralną cz. wielofunkcyjnego kompleksu Galeria Dominikańska, Powstał w wyniku porozu-mienia między inwestorem Galerii Dominikańskiej a firmą Orbis S.A. będącą właścicielem pierwszego hotelu Panorama, zbud. w latach 70. XX w. przy pl. Dominikańskim.
Nowy, 7-kondygnacyjny, podpiwniczony obiekt został zrealizowany w technologii żelbetowej, w konstrukcji ptytowo-stupowej, przykryty stropodachem żelbetowym. Oprócz pokojów mieszkalnych zajmujących piętra II —VI w h. znajdują się: na I piętrze zespół sal wielofunkcyjnych, na parterze recepcja, pomieszczenia biurowe i restauracja, w piwnicach pomieszczenia rekreacyjne i techniczne. Na elewacjach zastosowano czerwoną cegłę klin-kierową, niebieskie szkło refleksyjne i elementy metalowe. Dominują pionowe podziały wyznaczone przez pasy tafli szkła na przemian z partiami ceglanymi. Oś symetrii wyznacza zlokalizowane od strony pl. Dominikańskiego wejście gł. do hotelu. 

Poprzez użyty materia) oraz wertykalną kompozycję elewacji h. nawiązuje do usytuowanego naprzeciw got. kościoła pw. św. Wojciecha.

Maja Kowalska

Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.

Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.

Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.

Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0