Żelbetowy schron bojowy typu polowego stanowił najprostszą konstrukcję pośród polskich fortyfikacji budowanych od wiosny 1939 r. wzdłuż całej polskiej granicy z III Rzeszą. Prostota tego typu schronów pozwalała na ich masową budowę.
Ten typ schronu charakteryzował się konstrukcją jednoizbową, z jedną strzelnicą dla ckm. Sama izba bojowa miała powierzchnię ok. 3,4 m2, i mieściła 3 osobową załogę schronu. Uzbrojenie schronu stanowił 1 ciężki karabin maszynowy wz. 30 Browning lub wz. 08 Maxim, ustawiony na drewnianym stole mocowanym do podłogi schronu, z zapasem amunicji wynoszącym 2 skrzynie, oraz indywidualne uzbrojenie żołnierzy . Oświetlenie wnętrza zapewniały świece lub lampa naftowa. Schron nie był wyposażony w instalację wentylacyjną, zaś ogrzewanie zapewniał piecyk na węgiel lub drzewo, tzw. koza. Drzwi wejściowe do schronu były drewniane zabezpieczone tzw. przelotnią. Zewnętrznie schron był obsypany ziemią, a dach schronu i ściany nieosłonięte ziemią były maskowane siatką maskującą rozpiętą na wystających z betonu hakach.
Grubość stropu żelbetowego w tym schronie to 100 cm, ścian czołowej i bocznych 120 cm, tylnej 55 cm.
Odporność na ostrzał dla tego typu schronów wynosiła pojedyncze trafienie pociskiem 155 mm, lub wielokrotne trafienie pociskiem 105 mm.
Schronów tego typu zamierzano wykonać łącznie 59, choć od kwietnia do września 1939 r. udało się wykonać jedynie 14.
Schron ten był elementem fortyfikacji polowych pozycji obronnej "Pszczyna", odcinek "Stara Wieś", i był obsadzony przez żołnierzy 6 Dywizji Piechoty z Krakowa.
W związku z tym, że w dniu 2 września 1939 r. niemieckie wojska atakujące polskie pozycje obronne dokonały przełamania pozycji obronnych na południe od Pszczyny cała linia obronna pod Pszczyną została opuszczona bez oddania jednego strzału z tego schronu w nocy z 2 na 3 września 1939 r.

Schron ten posiada numerację 9 zgodnie z listą opisową stworzoną przez miłośników fortyfikacji obronnych na terenie Polski. Schron znajduje się na terenie Instytutu Przemysłu Organicznego.