starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 5.89
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Ostrów Tumski › pl. Katedralny › Kościół św. Idziego |
30 marca 2003 , Brama Kluszczana, Po prawej, na korze widocznego tu drzewa dobrze widoczne nacięcie
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2009 październik
16 lat 5 miesięcy 28 dni |
Dodane: 23 sierpnia 2014, godz. 3:04:54
Autor zdjęcia: esski
Rozmiar: 1500px x 1125px
Aparat: DiMAGE 7i
1 / 250sƒ / 5.6ISO 1007mm
6 pobrań 820 odsłon 5.89 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia esski
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Idziego
więcej zdjęć (72)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: XIII w.
Zabytek: 6 z 26.11.1947, 28 z 25.10.1961, A/1301/28 z 19.08.2009
Najstarszy obiekt sakralny Wrocławia, zachowany w niemal niezmienionej formie, o cechach tzw. stylu przejściowego początku XIII wieku.
Historia
Kościół ufundowany przez dziekana wrocławskiej kapituły katedralnej Wiktora, w latach 20-tych XIII wieku, jako siedziba dla dwuosobowej (od 1329 r. trzyosobowej) kapituły św. Idziego, w 1359 r. włączonej do kapituły katedralnej (częste miejsce jej posiedzeń). Obecnie kościół pomocniczy dla parafii katedralnej. Wzniesiony na północ od katedry, na obszarze przyległym do wału obronnego. Pierwotna apsyda posadowiona na dawnym wale szybko osiadła i została zastąpiono obecną, trójboczną. Korpus pierwotnie zapewne 4-przęsłowy, o sklepieniu krzyżowo-żebrowym, wspartym na środkowym filarze (zachowana głowica), z wejściem przez portal w pd. ścianie nawy, łuk tęczowy dwudzielny, ostrołuczny. Z pocz. XVI w. pochodzi wczesnorenesansowy portal w pd. ścianie prezbiterium, obecnie zamurowany. Kościół kilkakrotnie przebudowywano w XVII i XVIII wieku, poważny remont wykonano 1603 roku oraz po pożarach w 1633 i 1759 r., kiedy to nawa otrzymała barokowe sklepienie kolebkowe z lunetami a elewacje otynkowano. W latach 1952-53 oraz 1969-70 prowadzono prace badawcze i restauracyjne pod kier. Marcina Bukowskiego, Tadeusza Kozaczewskiego, Edmunda Małachowicza (m. in. zbicie tynków, rekonstrukcję tęczy i fryzów). Podczas ostatniego remontu w 2009 r. zastąpiono większość oryginalnych detali kopiami.
Opis
Świątynia późnoromańska, ceglana, salowa. Nawa dwuprzęsłowa, na osi prezbiterium filar podtrzymujący dwudzielny łuk tęczowy, prezbiterium wyodrębnione, jednoprzęsłowe, zamknięte trójboczną apsydą. Kościół opięty przyporami, na elewacjach fryz arkadkowy. Dachy dwuspadowe, nad nawą barokowa sygnaturka. Wejście w pd. ścianie nawy przez romański portal schodkowy, z kolumnami w ościeżach. Od pn. przylega zakrystia. Sklepienie nawy kolebkowe z lunetami, w prezbiterium krzyżowo-żebrowe. We wnętrzu gotyckie nagrobki inskrypcyjne z lat 1462-1498 oraz dwa barokowe epitafia heraldyczno-inskrypcyjne, po 1662 i po 1695 roku. Zabytek dostępny. Możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym lub w niedzielę podczas mszy św. o godz. 10.00.
Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 19-10-2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)
Historia
Kościół ufundowany przez dziekana wrocławskiej kapituły katedralnej Wiktora, w latach 20-tych XIII wieku, jako siedziba dla dwuosobowej (od 1329 r. trzyosobowej) kapituły św. Idziego, w 1359 r. włączonej do kapituły katedralnej (częste miejsce jej posiedzeń). Obecnie kościół pomocniczy dla parafii katedralnej. Wzniesiony na północ od katedry, na obszarze przyległym do wału obronnego. Pierwotna apsyda posadowiona na dawnym wale szybko osiadła i została zastąpiono obecną, trójboczną. Korpus pierwotnie zapewne 4-przęsłowy, o sklepieniu krzyżowo-żebrowym, wspartym na środkowym filarze (zachowana głowica), z wejściem przez portal w pd. ścianie nawy, łuk tęczowy dwudzielny, ostrołuczny. Z pocz. XVI w. pochodzi wczesnorenesansowy portal w pd. ścianie prezbiterium, obecnie zamurowany. Kościół kilkakrotnie przebudowywano w XVII i XVIII wieku, poważny remont wykonano 1603 roku oraz po pożarach w 1633 i 1759 r., kiedy to nawa otrzymała barokowe sklepienie kolebkowe z lunetami a elewacje otynkowano. W latach 1952-53 oraz 1969-70 prowadzono prace badawcze i restauracyjne pod kier. Marcina Bukowskiego, Tadeusza Kozaczewskiego, Edmunda Małachowicza (m. in. zbicie tynków, rekonstrukcję tęczy i fryzów). Podczas ostatniego remontu w 2009 r. zastąpiono większość oryginalnych detali kopiami.
Opis
Świątynia późnoromańska, ceglana, salowa. Nawa dwuprzęsłowa, na osi prezbiterium filar podtrzymujący dwudzielny łuk tęczowy, prezbiterium wyodrębnione, jednoprzęsłowe, zamknięte trójboczną apsydą. Kościół opięty przyporami, na elewacjach fryz arkadkowy. Dachy dwuspadowe, nad nawą barokowa sygnaturka. Wejście w pd. ścianie nawy przez romański portal schodkowy, z kolumnami w ościeżach. Od pn. przylega zakrystia. Sklepienie nawy kolebkowe z lunetami, w prezbiterium krzyżowo-żebrowe. We wnętrzu gotyckie nagrobki inskrypcyjne z lat 1462-1498 oraz dwa barokowe epitafia heraldyczno-inskrypcyjne, po 1662 i po 1695 roku. Zabytek dostępny. Możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym lub w niedzielę podczas mszy św. o godz. 10.00.
Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 19-10-2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)
Brama Kluszczana
więcej zdjęć (66)
Dawniej: Klösseltor
Nazwa Bramy Kluszczanej w dużej mierze ma swój źródłosłów w legendzie jaką jej przypisano. Otóż dawno temu w Dębiu żył sobie chłop, który przepadał za dobrymi śląskimi kluskami które umiała jedynie przyrządzić tak dobrze jego żona. Gdy zamknęła oczy, ten opłakiwał ją długo i gorąco zostawszy samemu. Nikt inny nie potrafił już tak zrobić klusek jak jego była małżonka. Pewnego dnia wracając z targu we Wrocławiu usiadł sobie zmęczony na małym kamieniu przy kościółku Św. Idziego i zasnął. We śnie ujrzał niebo pełne świętych i aniołów wśród których pojawiła się jego żona o smutnej i zatroskanej twarzy. Bolała ją jego żałoba i smutek jaki go ogarnął po jej odejściu. Prosiła by tak jej nie opłakiwać bo smutek jego zakłóca jej wieczną szczęśliwość.
Po tych słowach wieśniak się przebudził i spostrzegł przed sobą kosz pełen frykasów, gdzie obok wędzonki były jego ukochane i wymarzone kluseczki. przyrządzone przez żonę. Zaczął jeść łapczywie gdy nagle ostatnia z klusek w niewytłumaczony sposób uciekła mu z łyżki, uniosła się w powietrzu i przylgnęła do łuku znajdującego się nad bramą łączącą kościół Św. Idziego z sąsiednim budynkiem.
Wieść o tym wydarzeniu szybko rozeszła się po mieście i mimo kilku prób usunięcia kluski, ta do dziś usunąć się nie dała.
b/h/2013 - na podst. "Breslauer Sagen" 1926
Po tych słowach wieśniak się przebudził i spostrzegł przed sobą kosz pełen frykasów, gdzie obok wędzonki były jego ukochane i wymarzone kluseczki. przyrządzone przez żonę. Zaczął jeść łapczywie gdy nagle ostatnia z klusek w niewytłumaczony sposób uciekła mu z łyżki, uniosła się w powietrzu i przylgnęła do łuku znajdującego się nad bramą łączącą kościół Św. Idziego z sąsiednim budynkiem.
Wieść o tym wydarzeniu szybko rozeszła się po mieście i mimo kilku prób usunięcia kluski, ta do dziś usunąć się nie dała.
b/h/2013 - na podst. "Breslauer Sagen" 1926
Archiwum i muzeum archidiecezjalne
więcej zdjęć (49)
Zbudowano: 1520
Dawniej: Dom Kapituły
Zabytek: A/2897/49
Późnogotycki budynek ceglany, wzniesiony w latach 1519-1520, mieścił salę posiedzeń, bibliotekę i archiwum kapituły. W wieży południowej zachował się wczesnorenesansowy portal z herbem biskupstwa wrocławskiego. Budynek jest połączony tzw. bramą Kluszczaną (Kluskową) z kościółem św. Idziego.
pl. Katedralny
więcej zdjęć (2528)
Dawniej: Dom Platz
Plac powstał w miejscu zasypanego koryta odnogi Odry w roku 1824.
b/h/
b/h/
ul. Kanonia
więcej zdjęć (247)
Dawniej: Göppert Strasse