Podczas prac badawczo-archeologicznych i architektonicznych przed rozpoczęciem odtwarzania formy bastionu dokonano wielu ciekawych znalezisk. Potwierdzono, iż jego północna część, posadowiona na bardziej spoistym gruncie, jest mimo wysadzeń, zachowana lepiej niż południowa. Odkrycie to uwiarygadnia wersje o możliwej katastrofie budowlanej tegoż bastionu i jego prowizorycznej odbudowie w wieku XVII. W północnym barku bastionu odkryto nie tylko relikty wielkiej, dwudziałowej kazamaty z przebudowy, dokonywanej przez Malleta i prowadzącej do niej korytarza - poterny, ale też natrafiono na ślady zamurowanego korytarza oraz starszej, polskiej kazamaty z wieku XVII. Stąd odtworzony wygląd bastionu z tego wieku, a nie z XIX jak na akwarelach Lelewela. Bardzo ciekawym znaleziskiem był fragment narożnika czołowego bastionu, ponieważ wskazuje on na fakt, iż ostatecznie bastion zmienił barwę! Na zdjęciu z 2011 r. . Po ostatniej przebudowie został on otynkowany na jasnoszary kolor ze sztucznym, udającym kamień, białym boniowaniem, widocznym na zdjęciu. Zmieniło to wyobrażenie o Zamościu – jako twierdzy zbudowanej w całości z czerwonej cegły. W jego finalnym okresie, w połowie XIX wieku, bastion III, a może i inne fragmenty twierdzy były zapewne jasne.