Neogotycki, niewielki pałac w Bielicach wzniesiono przypuszczalnie w 1867 roku (rok ten wraz z monogramami właściciela widnieje na chorągiewce pałacowej wieży). Pałac po­wstał według projektów nieznanego z nazwiska architekta berlińskiego szkoły schinklow­skiej. Budynek jest dwukondygnacyjny z wysokimi piwnicami i mieszkalnym poddaszem od strony północno-wschodniej, murowany, otynkowany. Pałac założony na rzucie pro­stokąta, wzbogacony w liczne ryzality, cechuje malownicze rozplanowanie bryły z pod­kreślonym gankiem wejściowym, klatką schodową, tarasem w elewacji ogrodowej, z wie­żą od strony północnej. Elewacje o różnej wysokości z wysokimi schodkowymi szczytami podzielone są gzymsami i fryzami arkadkowymi. Otwory okienne ujęte gzymsami okap­nikowymi, w dolnych kondygnacjach są prostokątne, w górnych zamknięte ostrołuko­wo. Wieżę z zegarem wieńczy krenelaż i sterczyny. Rozplanowanie wnętrz jest trzytrakto­we. We wnętrzu jest zachowana neogotycka stolarka drzwiowa i boazerie. Salon myśliw­ski zdobi rozeta z półplastyczną dekoracją z motywami łowieckimi. Po 1992 roku podję­to prace remontowe. Pałac został odrestaurowany: elewacje zostały pomalowane, wymie­niono pokrycie dachu.

Źródło: