Budynek powstał w latach 1875-77 wg proj. O. Knorra i Emila Hasenjagera dla Kliniki Chorób Oczu (zał. w 1876). Usytuowano go w pobliżu Szpitala Miejskiego Wszystkich Świętych, Budynek na planie prostokąta, 3-kondygnacyjny, podpiwniczony, 2-traktowy z korytarzem pośrodku, przykryty 2-spadowym dachem. Wejście na osi skrajnej zach. prowadziło przez sień przejazdową na parter i dalej do korytarza z szeroką gł. klatką schodową i mniejszą pomocniczą. Na parterze mieściły się również: sala wykładowa, 2 gabinety lekarskie i poczekalnia. Na I piętrze sala operacyjna, sale pooperacyjne, gabinet dyrektora oraz biuro i mieszkanie inspektora administracyjnego. Na II piętrze sale rekonwalescentów, jadalnia oraz pokoje lekarzy. Fasada budynku 9-osiowa, neorenesansowa. Gradacja dekoracji archit. od boniowanego parteru i I piętra z prostokątnymi oknami do bardziej reprezentacyjnego II piętra z oknami zamkniętymi tukami pełnymi i ujętymi zdwojonymi pilastrami toskańskimi. W 1899 klinikę przeniesiono do nowej siedziby przy ul. T. Chałubińskiego 2, a budynek przekazano Inst. Dentystycznemu (zał. 1870).

W 1922 budynek podwyższono nad gzymsem wieńczącym o niskie piętro. 12 I 1945 inst. ewakuowano do Drezna. Od 11 V 1945 do 25 IX 2003 mieściła się tu Klinika Stomatologiczna Wydz. Lekarsko-Stomatologicznego AM. Historię upamiętnia tablica w sieni, odsłonięta 20 XII 2001 z okazji 130-lecia uniwersyteckiej stomatologii we Wrocławiu.

W latach 2004-05 wykonano remont i rozbudowę o kolejne piętro wg proj. Ireneusza Lopaczyńskiego. Wnętrza wg proj. Neodesign Architekci.

Małgorzata Wójtowicz