Resztki fragmentu cmentarza żydowskiego jaki znajdował się na placu zostały wysadzone i wywiezione na składowisko przy Krasińskiego we wrześniu 1939 roku. Wysadzono mury 8 września i wywieziono macewy.

Ulica powstała po zburzeniu murów miejskich w miejscu wydeptanej dróżki między ogrodami, prowadzącej od obecnej ul. Komuny Paryskiej do ul. Kościuszki. Ponieważ prowadziła między ogrodami rajcy miejskiego Wernitzego, więc przyjęła nazwę od jego nazwiska. W 1847 r. dostosowano ją do ruchu kołowego zmieniając nazwę na Grünstr. (Zieloną). Dopiero w 1866 r. przedłużono ją do ul. Małachowskiego. Wraz z nadejściem rządów nazistów ulica otrzymała 8 sierpnia 1933 r. nowego, brunatnego patrona. Został nim bojówkarz SA - Herbert Stanitzki - zabity rok wcześniej w Oławie podczas starcia z formacją militarną KPD.

W czasie obrony Festung Breslau najbardziej ucierpiał fragment miedzy ul. Małachowskiego i ul. Kościuszki, a także pojedyncze kamienice na starym odcinku ulicy. Po wojnie ulica otrzymała imię twórcy legionów polskich we Włoszech, gen. Henryka Dąbrowskiego (1755-1818).

Nazwę Bahnhofstr. nadano jej w 1841 r. mimo, że nie dochodziła jeszcze wtedy do pierwszego wrocławskiego dworca przy ul. Małachowskiego. Prowadziła wtedy od Podwala do ul. Kościuszki. Przedłużenie do obecnej ul. Piłsudskiego nastąpiło dwadzieścia lat później w 1860 r. Nowa część była już częściowo zabudowana, a w swym końcowym biegu przecinała stary cmentarz żydowski. W czasie wojny najbardziej ucierpiał odcinek między ul. Piłsudskiego i ul. Kościuszki, a pojedyncze ocalałe kamienice rozebrano po wybudowaniu bloków po obu stronach ulicy.