Kościół zbudowano w XVII wieku, w miejscu, gdzie wg podań niegdyś rósł dąb. W jego dziupli uciekając przed zbójnikami ksiądz Walenty z Rybnika ukrył hostię.Z rąk oprawców poniósł śmierć nieopodal. Jasność wydobywająca się z dziupli spowodowała, że wierni postawili tu krzyż, a wkrótce drewnianą kaplicę, zastąpiona później kościołem.
Kościół zbudowano na planie krzyża greckiego, jest konstrukcji zrębowej. Posiada prostokątną nawę oraz transept z ramionami. Tego typu rozwiązanie nie było popularne na Górnym Śląsku, być może budowniczy kościoła pochodził z innego regionu. Dachy są gontowe, dwuspadowe.Świątynię otoczono sobotami. We wnętrzu znajdują się m.in. obrazy z XVII i XVIII wieku, a także późnorenesansowe tabernakulum z XVII wieku oraz organy z 1904 r. ze zdobieniami zachowanymi po poprzednim instrumencie, pochodzącym z przełomu XVII i XVIII w.
Z zabytków ruchomych zachowała się księga Arcybractwa Najświętszego Sakramentu z 1676 r. oraz akt erekcyjny z 1674 r. odnaleziony w 1973 r. w metalowej kuli nad wieżyczką. Obok kościoła znajduje się niewielki cmentarz z neogotyckimi, wystawnymi pomnikami i stare drzewa. Nieopodal kaplica z cudownym źródełkiem, które wg podań wytrysnęło w miejscu zabicia księdza Walentego z Rybnika. Obok postawiono stacje drogi krzyżowej/źr.Szlakiem drewnianych kościołów Archidiecezji Katowickiej