Początki budowli sięgają XII w. Mury obecnego kościoła zaczęto wznosić w 1424 r. Ówczesna rada miejska zleciła budowę mistrzowi Piotrowi z Ząbkowic. Według źródeł historycznych budowlę ukończono w 1430 r. W swych dalszych burzliwych dziejach kościół doświadczył licznych pożarów, powodzi, zniszczeń i modernizacji.

Jednak charakterystyczna sylwetka budowli pozostała niezmieniona do dnia dzisiejszego. Po pożarze w 1542 r. przeprowadzono prace naprawcze, m.in. nowe sklepienia sieciowe, nową więźbę oraz pokrycie łupkiem dachu. W XVII i XVIII w. przeprowadzono zgodnie z ówczesną tendencją „barokizacji” kościoła, usunięto przy tym szereg gotyckich ołtarzy, rzeźby i witraże. Zatynkowano również stare malowidła.
W latach 1889 – 95 przeprowadzono gruntowną modernizację kościoła w stylu neogotyckim, dobudowano również kruchtę zachodnią (dzisiejsze wejście główne). Pracami tymi kierował Józef Eberts.
Druga wojna światowa nie oszczędziła kościoła. Ogień zniszczył całkowicie dach, szczyt zachodni, organy i grupę tęczową.
Wyposażenie świątyni uległo częściowej dewastacji. Odbudowa trwała do 1961 r., prace konserwatorskie prowadzone są do dnia dzisiejszego.

źródło :

Kaplica nakryta sklepieniem krzyżowo-żebrowym. W posadzce znajduje się płyta nagrobna rycerza Henryka Reibnitza von Pannwitz (+ 1499). Na ścianie obraz Michała Wilmanna "Męczeństwo św. Bartłomieja" z II poł. XVII w. Ołtarz drewniany z figurą św. Jakuba. W oknie częściowo zachowany stary witraż (ze ścięciem św. Jakuba w Jerozolimie) z nowoczesną aranżacją.

W arkadzie krata z pocz. XVII w. z ozdobnym zwieńczeniem.

tekst z broszury informacyjnej