Stary cmentarz został założony 1616 r. Na cmentarzu zwraca uwagę odbudowany (po pożarze w latach osiemdziesiątych) kościółek św. Rocha (patrona chorych, orędownika ofiar epidemii) z 1619 r. Został on rozbudowany w 1691 r. i służył przez dwa lata, w trakcie budowy nowego kościoła barokowego, jako kościół parafialny.
W centrum cmentarza znajdowała się piaskowcowa grupa „Ukrzyżowanie”, wystawiona tu w 1822 r., w skład której wchodziła rzeźba Matki Boskiej Bolesnej (Mater Dolorosa) dłuta Michała Klahra. Przypuszcza się, że była ona pierwotnie wykonana do pomnika Trójcy Świętej w Rynku lub też mogła zdobić fasadę domu Klahrów. Z całej grupy zachował się tylko centralny krzyż. Ze starych grobów zachowało się tylko kilka, m.in. grób pierwszego powojennego proboszcza Lądka ks. J. Woronieckiego.

Nieco dalej rozciąga się nowy cmentarz. Pierwotnie siegał on od bramy wejściowej po rzeźbę Jezusa Ukrzyżowanego z 1877 r. dłuta Augusta Kleina. Na tym cmentarzu znajduje sie grób dr A. Ostrowicza. Powyżej tego katolickiego cmentarza, odgrodzony murem, znajdował się cmentarz ewangelicki z kaplicą założony w 1908 r. Pod koniec lat siedemdziesiątych połączono je razem i po remoncie kaplica spełnia funkcję pogrzebowej. W roku 1996 kopuła wieży na kaplicy została pokryta blachą miedzianą. Powyżej tej kaplicy znajdował sie jeszcze cmentarz lądeckiej gminy żydowskiej czynny do 1933 r.
źródło :