Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 16 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Przedmieście Oławskie › ul. Mazowiecka › Centrum Sztuki "Impart" |
1933 , Gmach przy obecnej Mazowieckiej 17 oraz blok pod numerem 19
Skomentuj zdjęcie
Neo[EZN]
 Wow, zdjęcie miesiąca z Wrocławia. Logo tylko brakuje bo i kradziejów nie podających źródła też nie brak :( 2014-09-15 23:53:47 (11 lat temu)
Ciekawe, dwa prawie identyczne zdjecia zrobione w niewielkim odstepie czasu. 2014-09-16 01:06:00 (11 lat temu)
A zatem - ta kamienica z lewej, to Margarethenstr. nr 21 (po wojnie zachowano przy Mazowieckiej przedwojenną numerację). 2014-09-16 14:55:40 (11 lat temu)
do zygmunt_ra: Wydaje mi się, że prawie wszędzie numeracja została zachowana. 2014-09-16 15:08:04 (11 lat temu)
|
|
Na stronie od 2009 październik
16 lat 6 miesięcy 11 dni |
25 pobrań 3011 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia esski
Obiekty widoczne na zdjęciu
Centrum Sztuki "Impart"
więcej zdjęć (78)
Zbudowano: 1873
Dawniej: Gewerkschaftshaus
Scholz’ Etablissement, Dom Związków Zawodowych, po wojnie Wojewódzki Dom Kultury, od lat 90. XX wieku Centrum Sztuki Impart, obecnie siedziba Biura Festiwalowego Impart 2016
Wzniesiony w 1873 r. przy ul. Margaretenstrasse (ul. Mazowiecka 17), na działce należącej do Paula Scholza, właściciela położonego obok browaru.
Kolejne nazwy: Paul Scholz’ Etablissement, Paul Scholz’ Theater, Concordia Theater, Deutsches Theater.
Salę koncertowo-restauracyjną na około 1000 miejsc zaprojektował Friedrich Barchewitz (1836-1902), autor zrealizowanego już wcześniej projektu Lobe Theater. W sali miały miejsce m.in. koncerty renomowanych orkiestr.
Od 1884r. zaczęto wykorzystywać salę na pokazy sztuk teatralnych. Przy obiekcie próbowano stworzyć stały zespół teatralny (Concordia), realizujący ambitny, niemiecki repertuar. Projekt firmował baron Adalbert von Arnim, który otrzymał na ten cel subwencję cesarską. Mimo że pomysł okazał się tylko krótkim epizodem, podjęto prace przystosowujące salę do nowych zadań. Wprowadzono wtedy zmiany w aranżacji i wyposażeniu wnętrza, firmowane przez berlińskiego projektanta Rudolfa Schoennera.
W 1900 budynek został sprzedany związkom zawodowym, które zaadoptowały go na swoją siedzibę (nowa nazwa: Gewerkschaftshaus). Nowi właściciele podjęli się dwukrotnej przebudowy sali głównej w 1903 i 1913 roku. Ostatnia zmiana była gruntowna, powiększono powierzchnię sali, dobudowano galerie i zaopatrzono w obszerną scenę z podscenium i sznurownię. Autorem projektu był Max Matthias. Zaraz potem salę wyposażono w kabinę do projekcji filmowej, usytuowaną nad dachem drugiej, mniejszej sali.
W 1922 r. budynek rozbudowano w kierunku północnym, dodając zaprojektowaną przez Fedora Bernerta siedzibę Kasy Oszczędności.
Po wojnie w budynku mieścił się Wojewódzki Dom Kultury, od lat 90. XX wieku Centrum Sztuki Impart, obecnie jest to siedziba Biura Festiwalowego Impart 2016.
Nazwa "Impart" pochodzi od Państwowego Przedsiębiorstwa Imprez Estradowych "Impart" Powstało ono w pierwszej połowie lat 70 tych z połączenia "Hali Ludowej" z "Estradą Dolnośląską".
b/h/
Wzniesiony w 1873 r. przy ul. Margaretenstrasse (ul. Mazowiecka 17), na działce należącej do Paula Scholza, właściciela położonego obok browaru.
Kolejne nazwy: Paul Scholz’ Etablissement, Paul Scholz’ Theater, Concordia Theater, Deutsches Theater.
Salę koncertowo-restauracyjną na około 1000 miejsc zaprojektował Friedrich Barchewitz (1836-1902), autor zrealizowanego już wcześniej projektu Lobe Theater. W sali miały miejsce m.in. koncerty renomowanych orkiestr.
Od 1884r. zaczęto wykorzystywać salę na pokazy sztuk teatralnych. Przy obiekcie próbowano stworzyć stały zespół teatralny (Concordia), realizujący ambitny, niemiecki repertuar. Projekt firmował baron Adalbert von Arnim, który otrzymał na ten cel subwencję cesarską. Mimo że pomysł okazał się tylko krótkim epizodem, podjęto prace przystosowujące salę do nowych zadań. Wprowadzono wtedy zmiany w aranżacji i wyposażeniu wnętrza, firmowane przez berlińskiego projektanta Rudolfa Schoennera.
W 1900 budynek został sprzedany związkom zawodowym, które zaadoptowały go na swoją siedzibę (nowa nazwa: Gewerkschaftshaus). Nowi właściciele podjęli się dwukrotnej przebudowy sali głównej w 1903 i 1913 roku. Ostatnia zmiana była gruntowna, powiększono powierzchnię sali, dobudowano galerie i zaopatrzono w obszerną scenę z podscenium i sznurownię. Autorem projektu był Max Matthias. Zaraz potem salę wyposażono w kabinę do projekcji filmowej, usytuowaną nad dachem drugiej, mniejszej sali.
W 1922 r. budynek rozbudowano w kierunku północnym, dodając zaprojektowaną przez Fedora Bernerta siedzibę Kasy Oszczędności.
Po wojnie w budynku mieścił się Wojewódzki Dom Kultury, od lat 90. XX wieku Centrum Sztuki Impart, obecnie jest to siedziba Biura Festiwalowego Impart 2016.
Nazwa "Impart" pochodzi od Państwowego Przedsiębiorstwa Imprez Estradowych "Impart" Powstało ono w pierwszej połowie lat 70 tych z połączenia "Hali Ludowej" z "Estradą Dolnośląską".
b/h/
Mazowiecka 19
więcej zdjęć (27)
ul. Mazowiecka
więcej zdjęć (190)
Dawniej: Herbert Welkisch Strasse, Margarethenstrasse, Małgorzaty (1945-1947)
Ulica należy do najstarszych we Wrocławiu - pierwsze wzmianki o niej pojawiają się już w 1350 r. kiedy to występowała pod nazwą Krötengasse (ul. Żabia). Po regulacji rzeki Oławy w XVIII w. ulica nabrała obecnego kształtu. Wtedy też najprawdopodobniej wskutek błędnej interpretacji słowa Kröte (ropucha) na Grete (oboczna forma imienia Małgorzata), zaczęto używać nazwy Margaretestr. W 1873 r. na terenie należącym do browarnika Paula Scholza wzniesiono etablissement według projektu Friedricha Barchewitza. Założenie znane także pod nazwami Concordia Theater, Deutsches Theater czy Gewerkschaftshaus przebudowano w 1913 r. Dziś nadal pełni swą funkcję jako Centrum Sztuki Impart. Po przejęciu władzy przez hitlerowców patronem ulicy został jeden z ich "bohaterów" Herbert Welkisch.
Z wojny ocalał tylko wspomniany gmach dawnego etablissementu pod nr 17 wraz z sąsiadującą kamienicą nr 19, oraz naprzeciwko kamienice nr 30-34. Te ostatnie zostały wyburzone pod koniec lat 90. XX w.
Z wojny ocalał tylko wspomniany gmach dawnego etablissementu pod nr 17 wraz z sąsiadującą kamienicą nr 19, oraz naprzeciwko kamienice nr 30-34. Te ostatnie zostały wyburzone pod koniec lat 90. XX w.