W Nowej Osadzie przy ulicy Lwowskiej, obecnej siedzibie Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli, funkcjonowała stała stacja pocztowa, z której regularnie odchodziła „kuryerka pocztowa” na dziesięć osób. W końcu XIX wieku z Zamościa odchodziło codziennie kilkanaście dyliżansów prywatnych, głównie żydowskich przewoźników. Ruch transportowy odbywał się zasadniczo w kierunku Lublina i Rejowca (do najbliższej stacji kolejowej) a także w kierunku Chełma. Pierwszym rosyjskim naczelnikiem Urzędu Pocztowego w Zamościu od 1853 roku, był Bazyli Onopienko, a sekretarzem Felicjan Kalkhoff.
Budynek wzniesiony jako tzw. poczthalteria, przy trasie do Poznania i Lwowa, na terenie Nowego Miasta, powstałego w drugim ćwierćwieczu XIX wieku. Charakterystyczny pod względem typu dla swoich czasów, kiedy ukształtowała się sieć stacji poczty konnej. Obiektowi towarzyszą wolnostojące, symetrycznie usytuowane po bokach budynki; stajnia i stelmacharnia. Pierwotna funkcja poczty utrzymywała się do 1915 roku. Podczas I wojny światowej budynek był nieużytkowany. Po remoncie, od 1918 roku przeznaczony został na szkołę podstawową z przerwą w czasie II wojny światowej; w 1939 roku mieściły się tu koszary, w latach 1942-43 magazyn zbożowy, 1943-44 siedziba Hitlerjugend. W 1927 roku został przeprowadzony remont, natomiast w latach 1938-9 remont generalny z usunięciem sklepień i dobudową od północy osiowej klatki schodowej. Po II wojnie światowej, do 1980 roku była tu szkoła podstawowa, po adaptacji w latach 1982-83 wprowadzono do budynku Studium nauczania początkowego i S.N., a w roku 1992 Zarząd Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Zamościu