Pałac Oppersdorffów wzniesiono pod kierunkiem miejskiego budowniczego Krzysztofa Hacknera w pierwszej połowie XVIII wieku dla hrabiny Esterle, która w roku 1725 stała się właścicielką tej działki. Obiekt został zbudowany w stylu barokowym, miał trzy kondygnacje i mansardowy dach przyozdobiony okazałą, dwukondygnacyjną facjatą, akcentującą oś symetrii fasady. Za nim znajdował się ogród, który zabudowano w XIX wieku, stawiając budynki drukarni i wydawnictwa. Pałac wraz z ogrodem należał do rodziny von Lambergów do 1790 roku. Później mieściły się w nim urzędy, wydawnictwa i redakcje. W latach 1924-26 wnętrza pałacyku gruntownie przebudowano w stylu neobarokowym pod kierunkiem Conrada Helbiga.
Obecnie trwają tam prace remontowe prowadzone przez inwestora budującego w sąsiedztwie biurowiec.

Ulica Piotra Skargi (niem. Taschenstraße, tj. ulica Sakwowa, wcześniej w 1380 Taschin-Bergische Gasse – zaułek Górki Sakwowej, oraz w 1397 Taschengasse – zaułek Sakwowy) – we Wrocławiu jedna z ulic przebiegających południkowo (z północy na południe), łącząca ulicę Oławską (od placu Dominikańskiego) z Podwalem. Przecina Fosę Miejską (mostem Piotra Skargi) przy wzgórzu z dawnym Bastionem Sakwowym (Taschenbastion, po rozbiórce murów miejskich Liebichs Höhe, obecnie Wzgórze Partyzantów); przedłużeniem tej ulicy w kierunku południowym jest ulica Kołłątaja, prowadząca do ulicy Piłsudskiego przy Dworcu Głównym. Od 1945 roku patronem ulicy jest jezuita na dworze króla Zygmunta III Wazy, Piotr Skarga.

W wieku XIII ulica zabudowana była stosunkowo luźno drewnianymi domami, mieszkali tu partacze-kapelusznicy. Od XIV do XVII wieku w linii murów miejskich, na osi ulicy, znajdowała się Brama Sakwowa; miał tu tradycyjnie swoje mieszkanie kat miasta Wrocławia (dziś w tym miejscu, przy ul. Nowej 11, jest – po bombardowaniach znajdującego się w 1945 w podziemiach dawnego Bastionu Sakwowego dowództwa obrony Festung Breslau – pusty plac).

Źródło: