Pałac z XIX w. Rozbudowany w 1837 roku przez architekta Antoniego Corazziego przy udziale architekta Antoniego Becka. Pałac powstał w latach 1836-1900, jest cennym przykładem zespołu rezydencjonalnego o charakterze klasycystyczno -romantycznym. Czasy świetności Dołhobyczowa związane były z rodziną Rastawieckich. W 1837 Antonio Corazzi (autor projektu m.in. pałacu Staszica i Teatru Wielkiego w Warszawie) przebudował dwór dołhobyczowski na okazały pałac. Mieścił on zbiory, których pozazdrościłoby niejedno muzeum. Franciszek Ksawery Perk odnotował w swoim pamiętniku „w Dołhobyczowie piękny pałac zwrócił moją uwagę. Włość ta wraz z pałacem jest własnością Edwarda Barona Rastawieckiego, bardzo znakomitego i wielce zasłużonego w kraju obywatela”. Napisał również: „Urządzenie pałacu bardzo piękne, a nawet umeblowanie wytworne, posadzki jako mozaikę bardzo gustownie i harmonijnie ułożone”. Rastawiecki był niezwykłym kolekcjonerem. W gromadzeniu kolekcji pomagał mu Józef Ignacy Kraszewski.
Park z 1. poł. XIX w. oraz trzy aleje dojazdowe z 1. poł. XIX w.