Stary Rynek 75 nazywana Apteką pod Lwem, jedna z nielicznych, która nieuszkodzona przetrwała II wojnę światową. Obecna eklektyczna fasada została zaprojektowana przez Teubnera w początkach XX wieku. Miała wielu znanych lokatorów. W 1793 rotmistrz Ignacy Kołaczkowski odsprzedał ją czeskiemu budowniczemu, który w 1773 został obywatelem Wolsztyna, a w 1777 Poznania – Antoniemu Höhne, ojcu Józefa Höhne-Wrońskiego. W 1804 jej właścicielem został aptekarz Tobin, twórca Apteki pod Lwem, która dała nazwę budynkowi. Budynek i aptekę w 1812 roku kupił August Kolski, który przez kilkanaście lat wynajmował mieszkanie Karolowi Marcinkowskiemu.

 

Źródło www.wikipedia.org

Apteka „Pod Złotym Lwem” na Starym Rynku w Poznaniu łączy cztery wieki tradycji farmaceutycznego kunsztu. Początkowo mieściła się przy ul. Wielkiej.

Właściciele już od okresu międzywojennego powołują się na przywilej Króla Zygmunta Augusta z 1564 roku, potwierdzany czterokrotnie przez kolejnych władców. Wyznaczał on zasadę handlu ówczesnych aptek środkami leczniczymi. Właścicielami apteki było m. in. małżeństwo Eleonory i Augusta Kolskich, jednych z fundatorów Bazaru. W czasie rozbiorów apteka była ostoją polskości. W budynku aptecznym mieszkał przez pewien czas po ukończeniu studiów medycznych Karol Marcinkowski – ceniony lekarz i oddany społecznik, który później po śmierci aptekarza Kolskiego mieszkał cały czas w domu Eleonory Kolskiej na ul. Podgórnej.

W historii Apteki „Pod Złotym Lwem” właścicielami apteki byli także aptekarze pochodzenia greckiego, żydowskiego, i niemieckiego. W polskie ręce apteka trafiła ponownie w 1896 roku, odkupiona przez Józefa Jasińskiego. Aptekarz Józef Jasiński w czasie powstania wielkopolskiego był desygnowany przez Komisariat Rady Ludowej na decernenta do spraw aptekarskich. Był inicjatorem powołania studiów farmaceutycznych na nowopowstałym Uniwersytecie Poznańskim. Od 1918 r. apteka należała do Klary i Mariana Dalskich. W czasie powstania wielkopolskiego 1918/1919 r. na Ratuszu poznańskim został zawieszony sztandar polski, pochodzący z ich domu.

Źródło: www.aptekapodzlotymlwem.com.pl/historia-apteki/

 

Stary Rynek 74 – w 1908 wraz z kamienicą nr 73 wyburzona. Na ich miejscu wzniesiono siedzibę Banku Przemysłowców, który od 1886 roku jako jedna z polskich instytucji życia gospodarczego brał udział w wojnie gospodarczej z zaborcą. Fasada została zniszczona w 1945, jednak we wnętrzach nadal są widoczne ślady renesansu oraz francuskiego klasycyzmu – ślad po przebudowie projektu Rogera Sławskiego. Pozostała także mniej zdobna elewacja od ul. Sierocej. Podczas odbudowy przywrócono pierwotny podział fasad. Na budynku znajduje się tablica poświęcona Kołom Śpiewackim Polskim – patriotycznej organizacji z okresu zaborów. Od 2004 roku w jej wnętrzach znajduje się hotel i browar restauracyjny Brovaria.
Wikipedia

Stary Rynek 77 – wzmiankowana w XV wieku, została przebudowana w początku XX wieku. Po zniszczeniach w 1945 została odbudowana w 1953 na siedzibę Wojewódzkiego Ośrodka Informacji Turystycznej według wzorów z XVIII wieku, prawdopodobnie autorstwa Antoniego Höhne. W 1608 jej właścicielem był lekarz, Jakub Grodzki, zaś w połowie XIX wieku należała do matki Ryszarda Berwińskiego, poety i uczestnika Wiosny Ludów, który mieszkał w tymże budynku.
Wikipedia

Stary Rynek – kwadratowy plac w Poznaniu wytyczony około 1253 roku. Długość boku wynosi około 141 m. Z każdego z boków wychodzą trzy ulice, z czego dwie skrajne z narożników. Każdą z pierzei podzielono pierwotnie na 16 równych działek. W centralnej części rynku umieszczono ratusz, wagę, sukiennice, kramy, ławy chlebowe, jatki a później także arsenał i odwach. Jest trzecim rynkiem co do wielkości w Polsce i jednym z największych w Europie. Uznawany za jeden z najpiękniejszych w kraju.
Rynek przez wiele lat stanowił centrum komunikacyjne miasta, a do 1945 tu mieściła się siedziba władz miasta. Funkcję handlową pełni od swego powstania do dziś.