Na przełomie lat 1925 i 1926 powstało krematorium. Pomysł jego budowy narodził się jeszcze przed wybuchem Wielkiej Wojny, po decyzji radnych miejskich z 18 grudnia 1911 r. Powstał wówczas plan przewidujący powstanie reprezentacyjnej budowli na wzór krematoriów w innych niemieckich miastach. Miał to być osob- no stojący budynek wzniesiony w nowej części cmentarza, archi- tektonicznie dopasowany do otaczającego go miejsca. Światowy konflikt oraz kryzys gospodarczy, który po nim nastąpił, wymu- siły rezygnację z pomysłu. Ostatecznie krematorium powsta- ło jako samodzielna budowla z łącznikiem w formie arkadowego przejścia prowadzącym do nowej kostnicy przylegającej do kapli- cy. Zaprojektowano ją w stylu art deco, na planie owalu. Na dru- giej kondygnacji, w centrum, mieściła się sala pożegnań otoczona 21 kabinami z katafalkami oraz prosektorium. Obie budowle zaprojektował miejski radca budowlany Paul Oehlmann. Krema- torium wyposażono w piece firmy Topf & Söhne z Erfurtu, które do spopielenia zwłok wymagały temperatury 800 - 1000°C. Było to jedno z najnowocześniejszych tego typu miejsc w Niemczech. Oficjalne przekazanie odbyło się 8 lipca 1926 r. W czasie II wojny światowej do Legnicy przywożono z Gross-Rosen ciała więźniów, które poddawano kremacji. W księgach cmentarnych zareje- strowano 3061 osób. Początkowo zarząd cmentarza prowadził imienny wykaz skremowanych zwłok, później ograniczono się wyłącznie do podawania ich liczby.