starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 16 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Przedmieście Oławskie › ul. Traugutta Romualda › Kościół św. Maurycego |
11 października 2014 , Kościół św. Maurycego w jesiennej scenerii.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2014 marzec
12 lat 0 miesięcy 28 dni |
Dodane: 11 października 2014, godz. 23:24:18
Autor zdjęcia: Columba livia
Rozmiar: 2550px x 1628px
Aparat: Gxc1
21 pobrań 1740 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Columba livia
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Maurycego
więcej zdjęć (241)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: XIII w.
Dawniej: St. Mauritius Kirche
Zabytek: 19 z 29.11.1947 oraz A/426/86 z 6.02.1962
Gotycko-barokowy kościół w oprawie neobarokowej, jeden z najstarszych kościołów Wrocławia.
Historia
Kościół wzniesiony poza murami miasta, na terenie dawnego Przedmieścia Oławskiego, prawdopodobnie już w XII wieku, natomiast pierwszy raz wzmiankowany w 1234 roku. Obecny wybudowano przed rokiem 1268, od początku jako parafialny, związany z osadą tkaczy walońskich. Była to budowla o trzyprzęsłowej nawie, z węższym prezbiterium. W XV wieku dodano do wschodniego przęsła korpusu kaplicę po stronie północnej. W XVII w. od południa i zachodu do korpusu przylegała kruchta. W 1695 roku nad korpusem wzniesiono nowe sklepienie kolebkowe a budowlę w całości otynkowano - poza ówczesną wieżą, częściowo murowaną, częściowo w konstrukcji szachulcowej. W 1723 r. wybudowano obecną wieżę, wg projektu Johanna Blasiusa Peintnera. Kolejna znacząca przebudowa kościoła nastąpiła w latach 1897-1899, kiedy to na miejscu starego wybudowano nowe prezbiterium z zakrystią, znacznie większe od poprzedniego, poprzedzone transeptem. Zastąpiono też stropy sklepieniem, zaś teren wokół kościoła otoczono murem z bramą, z neobarokową kratą z 1900 roku. W czasie wojny w 1945 r. kościół został zniszczony w 60%. Odbudowa następowała sukcesywnie w latach 1946-67.
Opis
Kościół otoczony murem i kutym ogrodzeniem, orientowany, murowany z cegły, tynkowany. Prezbiterium zamknięte wielobocznie, transept trójprzęsłowy, nawa trójprzęsłowa poprzedzona od zachodu sześciokondygnacyjną wieżą. Od północy do prezbiterium przylega zakrystia. Przy zamknięciach obu ramion transeptu mniejsze kruchty i większa po płd. stronie nawy. W narożniku nawy i północnego ramienia transeptu niewielka przybudówka. Bryła oskarpowana, wieża opięta pilastrami, zwieńczona jednoprześwitowym hełmem. Dachy nawy i transeptu dwuspadowe, pozostałe pulpitowe. W nawie sklepienie kolebkowe z lunetami, w przęśle krzyżowym jakby kopuła, też z lunetami. W zach. części nawy empora. Okna owalne i prostokątne, zamknięte odcinkowo. Fasada dekorowana rzeźbą św. Maurycego, umieszczoną we wnęce, na szczytach wieńczących transept figury św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja. Wyposażenie kościoła barokowe, z ok. 1730 r. : ołtarz gł., trzy ołtarze boczne i drewniana ambona; chrzcielnica z brązu ok. 1850, epitafium F. J. Psarskiego 1806 rok. Obiekt dostępny.
Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 09-11-2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)
Historia
Kościół wzniesiony poza murami miasta, na terenie dawnego Przedmieścia Oławskiego, prawdopodobnie już w XII wieku, natomiast pierwszy raz wzmiankowany w 1234 roku. Obecny wybudowano przed rokiem 1268, od początku jako parafialny, związany z osadą tkaczy walońskich. Była to budowla o trzyprzęsłowej nawie, z węższym prezbiterium. W XV wieku dodano do wschodniego przęsła korpusu kaplicę po stronie północnej. W XVII w. od południa i zachodu do korpusu przylegała kruchta. W 1695 roku nad korpusem wzniesiono nowe sklepienie kolebkowe a budowlę w całości otynkowano - poza ówczesną wieżą, częściowo murowaną, częściowo w konstrukcji szachulcowej. W 1723 r. wybudowano obecną wieżę, wg projektu Johanna Blasiusa Peintnera. Kolejna znacząca przebudowa kościoła nastąpiła w latach 1897-1899, kiedy to na miejscu starego wybudowano nowe prezbiterium z zakrystią, znacznie większe od poprzedniego, poprzedzone transeptem. Zastąpiono też stropy sklepieniem, zaś teren wokół kościoła otoczono murem z bramą, z neobarokową kratą z 1900 roku. W czasie wojny w 1945 r. kościół został zniszczony w 60%. Odbudowa następowała sukcesywnie w latach 1946-67.
Opis
Kościół otoczony murem i kutym ogrodzeniem, orientowany, murowany z cegły, tynkowany. Prezbiterium zamknięte wielobocznie, transept trójprzęsłowy, nawa trójprzęsłowa poprzedzona od zachodu sześciokondygnacyjną wieżą. Od północy do prezbiterium przylega zakrystia. Przy zamknięciach obu ramion transeptu mniejsze kruchty i większa po płd. stronie nawy. W narożniku nawy i północnego ramienia transeptu niewielka przybudówka. Bryła oskarpowana, wieża opięta pilastrami, zwieńczona jednoprześwitowym hełmem. Dachy nawy i transeptu dwuspadowe, pozostałe pulpitowe. W nawie sklepienie kolebkowe z lunetami, w przęśle krzyżowym jakby kopuła, też z lunetami. W zach. części nawy empora. Okna owalne i prostokątne, zamknięte odcinkowo. Fasada dekorowana rzeźbą św. Maurycego, umieszczoną we wnęce, na szczytach wieńczących transept figury św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja. Wyposażenie kościoła barokowe, z ok. 1730 r. : ołtarz gł., trzy ołtarze boczne i drewniana ambona; chrzcielnica z brązu ok. 1850, epitafium F. J. Psarskiego 1806 rok. Obiekt dostępny.
Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 09-11-2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)
Wojewódzka Przychodnia Specjalistyczna
więcej zdjęć (49)
Dawniej: Allgemeine Ortskrankenkasse
Zdjęcia lotnicze - Przedmieście Oławskie
więcej zdjęć (879)
Dzielnica Przedmieście Oławskie
więcej zdjęć (13)
Dawniej: Ohlauer Vorstadt
ul. Traugutta Romualda
więcej zdjęć (5577)
Dawniej: Kloster Strasse
Główna i jedna z najstarszych ulic Przedmieścia Oławskiego prowadząca w kierunku Oławy i Małopolski. Odcinek zachodni, od murów miejskich do ul. Pułaskiego, funkcjonował jako główna droga osady tkaczy walońskich. Przy nim znajdowały się wzmiankowane od połowy XIII w. kościoły św. Maurycego oraz św. Łazarza wraz z szpitalem dla trędowatych. Odcinek wschodni od ul. Pułaskiego do ul. Krakowskiej został zabudowany do końca XVIII w. m.in. klasztorem Bonifratrów (1714-1734), Biały Folwark z pałacem biskupim (1735 r.) w rejonie pl. Zgody czy młyn przy Żabiej Ścieżce. Początkowo ulica nie miała jednej nazwy na całej swej długości i tak odcinek zachodni nazywano Wallgasse, zaś odcinek wschodni Weingasse. Dopiero po włączeniu Przedmieścia Oławskiego od Wrocławia (1808 r.) połączono obie drogi nadając im jedną nazwę Klosterstr. (ul. Klasztorna) wywodzącą się od klasztoru Bonifratrów. Wtedy też rozpoczęło się przeobrażanie zabudowy. Zaczęły powstawać kamienice czynszowe (najstarsza nr 73 wg proj. z 1866 r.) oraz liczne zakłady przemysłowe głównie wzdłuż brzegów Oławy. Były to przede wszystkim drukarnie perkalu nr pod nr 66, od 1834 r. odlewnia żelaza i fabryka maszyn; pod nr 72-74 założona w 1809 r. przędzalnia bawełny Augusta Carla Mildego (jego grób znajduje się w kościele św. Maurycego), późniejszy zakład oczyszczania miasta czy wytwórnia wódek Carla Schirdewana pod nr 102-104. Na większości podwórek, w oficynach znajdowały się małe zakłady m.in. fabryka majonezu pod nr 45, fabryka konserw Manna pod nr 43 czy zakład transportowy pod nr 97. W 1852 r. w miejscu gospody Pod Austriackim Cesarzem wzniesiono ewangelicki szpital \"Bethanien\". Kompleks składający się z 10 budynków wraz z gmachem głównym wzniesionym w latach 1913-16 wg proj. Theodora Grunerta i firmy budowlanej Simon&Halfpaap.
W czasie wojny zniszczona została większość zabudowy od Podwala do ul. Pułaskiego. Część budynków w rejonie pl. Wróblewskiego rozebrano kilka lat po wojnie. W latach 90. uzupełniono plombami luki w zabudowie między ul. Prądzyńskiego i ul. Krakowską. Po powodzi 1997 r. wyburzono kilka kamienic w końcowym biegu ulicy lecz także przeprowadzono gruntowny remont drogi (lata 1998-1999). Do 5 listopada 1945 r. ulica nosiła nazwę Klasztornej, wtedy zmieniono ją na ul. gen. Romualda Traugutta (1826-1864), dyktatora w powstaniu styczniowym.
W czasie wojny zniszczona została większość zabudowy od Podwala do ul. Pułaskiego. Część budynków w rejonie pl. Wróblewskiego rozebrano kilka lat po wojnie. W latach 90. uzupełniono plombami luki w zabudowie między ul. Prądzyńskiego i ul. Krakowską. Po powodzi 1997 r. wyburzono kilka kamienic w końcowym biegu ulicy lecz także przeprowadzono gruntowny remont drogi (lata 1998-1999). Do 5 listopada 1945 r. ulica nosiła nazwę Klasztornej, wtedy zmieniono ją na ul. gen. Romualda Traugutta (1826-1864), dyktatora w powstaniu styczniowym.
ul. Dobrzyńska
więcej zdjęć (152)
Dawniej: Lessing Strasse
Projekt założenia ulicy powstał w 1862 r. jednak budowa zaczęła się dopiero w 1868 r. Już rok później powstał przy niej jeden z bardziej znanych wrocławskich teatrów - Lobe Theater. Znajdował się na wschodniej stronie ulicy między ul. Sandomierską i al. Słowackiego. Patronem ulicy został pisarz i krytyk literacki Gotthold Ephraim Lessing, który w latach 1760-65 był we Wrocławiu sekretarzem gen. Tauentziena.
Z drugiej wojny światowej ocalał jedynie solidny budynek przedwojennej Kasy Chorych pod nr 21-23, dzisiaj pełniący funkcje przychodni.
Z drugiej wojny światowej ocalał jedynie solidny budynek przedwojennej Kasy Chorych pod nr 21-23, dzisiaj pełniący funkcje przychodni.
ul. Kujawska
więcej zdjęć (50)
Dawniej: Garve Strasse
Ulica powstała w 1862 r. z inicjatywy H. Meinecke oraz braci Sährig na ich terenie przy palcu św. Maurycego (dziś pl. Wróblewskiego) nr 7-8. Kłopoty z wykupem działek sprawił, że dopiero w 1866 r. podpisano z miastem umowę o jej administrowaniu. Trzy lata później nadano jej imię wrocławskiego pedagoga i filozofa Christiana Garve (1742-1798).
W okresie walk od Festung Breslau ulica została niemal w całości zrównana z ziemią (głównie za sprawą wielkiego nalotu w okresie świąt wielkanocnych 1-2 kwietnia 1945). Do lat 80. zachowały się tylko dwie narożne kamienice u zbiegu z al. Słowackiego. Po ich zburzeniu na terenie pl. Społecznego (powstałego po wojnie w miejscu ulic Dobrzyńskiej, Sandomierskiej, Kujawskiej) wybudowano niezwykle piękne i funkcjonalne estakady.
W okresie walk od Festung Breslau ulica została niemal w całości zrównana z ziemią (głównie za sprawą wielkiego nalotu w okresie świąt wielkanocnych 1-2 kwietnia 1945). Do lat 80. zachowały się tylko dwie narożne kamienice u zbiegu z al. Słowackiego. Po ich zburzeniu na terenie pl. Społecznego (powstałego po wojnie w miejscu ulic Dobrzyńskiej, Sandomierskiej, Kujawskiej) wybudowano niezwykle piękne i funkcjonalne estakady.