37. Łęczycki Pułk Piechoty

Fusce faucibus tellus id nibh mollis semper. Proin urna turpis, placerat id feugiat nec, venenatis eu felis. Donec non velit augue. Quisque rhoncus sagittis erat vitae commodo. Ut consequat massa eu justo malesuada pellentesque gravida justo eleifend. Sed vestibulum lacus dolor, id eleifend metus. Praesent sapien velit, consectetur ac vulputate id, posuere euismod velit.

37. Łęczycki Pułk Piechoty w Kutnie

Pułk nawiązywał do 4 Pułku Strzelców Pieszych Księstwa Warszawskiego. Zalążek pułku powstał w Przemyślu w listopadzie 1918. Od 25 lutego 1919 nosił nazwę 37 Pułku Piechoty, a w latach 1920-1937 - 37 Pułku Piechoty Ziemi Łęczyckiej. W wojnie polsko-ukraińskiej walczył o otwarcie drogi do broniącego się Lwowa zajmując Gródek Jagielloński a następnie brał udział w walkach o Sambor, Drohobycz i Stanisławów, nad Dniestrem i Zbruczem.

16 września 1919 pułk został przeniesiony do Łęczycy, zaś 23 stycznia 1920 rozmieszczono go w Kutnie, pozostawiając w Łęczycy kompanię marszową. Na terenie Kutna przejął koszary po byłym rosyjskim 4 pułku strzelców.

37 pułk piechoty stacjonujący w Kutnie, wpisał się na wiele lat w krajobraz ziemi łęczyckiej i kutnowskiej. Była to formacja powstała w porozbiorowej Polsce z licznych wtedy na terenie kraju grup wojskowych i paramilitarnych, walczących o niepodległość. Jeszcze jako 18 pułk strzelców oddział toczył krwawe walki z wojskami ukraińskimi w okolicach Przemyśla, na wschodnich rubieżach tworzącego się państwa. Momentem istotnym dla przyszłości pułku był dzień 25 lutego 1919 roku, kiedy to przemianowany został na 37 pułk piechoty.. Żołnierze tego oddziału dali dowód swego męstwa w wojnie polsko-bolszewickiej, wsławiając się w walkach pod Borowiną i 26 maja 1920 pod Żukowcem. Nie ominął ich udział w bitwie warszawskiej i walki na froncie lwowskim, gdzie 9 września zdobyli Rohatyn. Zarówno Rohatyn jak i Żukowiec znajdą swe miejsce w martyrologii pułku, jako dni świąt upamiętniających czas chwały. 28 żołnierzy 37 Pułku Piechoty odznaczono Krzyżem Virtuti Militari oraz 110 Krzyżem Walecznych.

W wojnie polsko-bolszewickiej, do lipca 1920, brał udział w walkach pod Korosteniem, Koziatynem i Żukowcem, nad Berezyną, Niemnem i Bugiem. W sierpniu uczestniczył w zwycięskim boju pod Baboszewem, po czym został przetransportowany w rejon Lwowa, gdzie po ciężkich walkach zajął Rohatyn i w pogoni za nieprzyjacielem doszedł do Wiśniowca. Po zakończonej wojnie został rozlokowany w Kutnie i Łęczycy

W przewrocie majowym 1926 wziął udział w walkach w Warszawie po stronie marszałka Józefa Piłsudskiego.

W składzie Armii "Poznań", a później Armii "Pomorze" brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Od Wągrowca przez Inowrocław, okolice Kutna dotarł na pola bitwy nad Bzurą, gdzie walczył do 18 września 1939, po czym resztki pułku przekroczyły Bzurę i przez Puszczę Kampinoską dotarły do Warszawy. Po kampanii wrześniowej pułk został rozwiązany.

Zgodnie z decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 276/MON z dnia 10 sierpnia 2009 2 Baza Materiałowo-Techniczna przejęła dziedzictwo 37 łęczyckiego pułku piechoty im. księcia Józefa Poniatowskiego. Otrzymała także prawo do posługiwania się odznaką pamiątkową oraz oznaką rozpoznawczą.

http://pl.wikipedia.org/wiki/37_%C5%81%C4%99czycki_Pu%C5%82k_Piechoty

http://www.2bmt.pl/

Opracowano na podstawie danych z Internetu.