Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło:

Informacje o drodze biegnącej mniej więcej w miejscu obecnej ulicy pochodzą już z XVI w. jednak dopiero w połowie XVIII w. pojawia się nazwa - Droga Rajska. Zabudowa ulicy rozpoczęła się około 1840 r. jednak dopiero w 1857 r. ostatecznie poszerzono i wybrukowano Paradiesstr. Do ważniejszych budowli znajdujących się przy tej ulicy należą: dawna kaplica Kościoła Staroreformowanego pod nr 28 (obecnie kaplica Metodystów), gmach Gimnazjum św. Jana pod nr 3 (Zespół Szkół Ekonomiczno-Administracyjnych) czy budynek Miejskiego Muzeum Szkolnictwa pod nr 25-27 (dziś stoi pusty).

Działania wojenne w 1945 r. sprawiły, że w gruz obróciły się kamienice od nr 1, 20-26, 23 oraz 32-36. Wtedy też jej patronem został Stanisław Worcell (1799-1857), działacz polityczny, uczestnik powstania w 1830 r. choć przez parę miesięcy nazywano ją ul. Rajską. W latach 90. pod nr 1 wybudowano narożną plombę z ul. Krasińskiego oraz wybudowano halę sportową na tyłach przy zespołu szkół przy ul. Hauke-Bosaka. W latach 2000-2002 wyburzone zostały kamienice po obu stronach skrzyżowania z ul. Pułaskiego.