Kamienica patrycjuszowska wzniesiona wg „trzeciego morandowskiego wzorca”. Obecnie o charakterze klasycystycznym. W XVIIw. własność ormiańskich rodów mieszczańskich m.in. Balewiczów i Hadziowiczów. Od XIX w. własność mieszczan żydowskich. Obecnie własność komunalna. Początkowo kamienice nr 6 i 6a stanowiły jedną realność. Spalone w 1827 r. Odbudowane w drugiej ćwierci XIX w. połączone. W 1948 r. zawał części wschodniej – nr 6a. 1955-1956 rozbiórka i odbudowa. Lata 1958 i 1969-72 remont części zachodniej – nr 6, wg projektu Z. Hołocinskiego. Kamienica usytuowana w północnej pierzei ulicy Ormiańskiej, w zabudowie zwartej, podcieniowej, kalenicowej. W tyłach działki podwórko wyłożone betonowymi i kamiennymi płytami, trawnik i rabaty kwiatowe. Mury fundamentów, ściany zewnętrzne i wewnętrzne, dwuarkadowy podcień, sklepienie wzniesione z cegły palonej pełnej łączonej zaprawą wapienno-piaskową. Ściany obustronnie tynkowane. Stropy żelazno-betonowe. Więźba dachowa konstrukcji drewnianej, krokwie związane z murłatami, punktowo kleszczone stalowymi teownikami. Stolec prosty, omieczowany. Dach pobity blachą żelazną, pocynkowaną, zabezpieczoną antykorozyjną farbą. Podcień wsparty na trzech filarach o przekroju prostokątnym, przesklepionych krzyżowo. Wnętrze piwnicy i parter przykryte sklepieniem kolebkowo-krzyżowym i kolebkowym. Nad piętrem strop płaski. Sufity tynkowane, gładkie. W piwnicy , na parterze i piętrze posadzka z betonowej wylewki. W pomieszczeniach mieszkalnych pietra i poddasza biały parkiet. Schody międzykondygnacyjne ze zbrojonego betonu. Stolarka drzwiowa i okienna drewniana. Kamienica na rzucie wydłużonego prostokąta, z dwuarkadowym, frontowym podcieniem w przyziemiu. Od strony wschodniej długa, na przestrzał sień i klatka schodowa. Część zachodnia o trzech traktach. Układ piętra i poddasza analogiczny w części konstrukcyjno-statycznej, adoptowany do funkcji mieszkalnych. Bryła dwukondygnacyjna, zwarta z frontowym podcieniem, podpiwniczona, z mieszkalnym poddaszem. Dach dwuspadowy. W połaci wschodniej lukarny z daszkami dwuspadowymi, w połaci zachodniej wystawka z daszkiem pulpitowym i świetlik. Elewacja frontowa dwuosiowa w przyziemiu z dwiema arkadami zamkniętymi półkoliście. Archiwolty wsparte na masywnych filarach o przekroju prostokątnym z płaskimi gzymsikami u nasady łuków. Do filarów dobudowane od strony ulicy niewysokie szkarpy. Podcień przesklepiony krzyżowo z gurtami. Podłucza arkad opracowane gładko, bez dekoracji, podobnie jak lico ściany frontowej w partiach przyziemia i pietra. Ściana zamykająca podcień przepruta prostokątnym otworem drzwiowym prowadzącym do przelotowej sieni przesklepionej kolebką z lunetami. Przed otworem drzwiowym, w ścianie tarczowej kamienny gzyms odcinkowy, stanowiący relikt wcześniejszego nadproża drzwiowego. Drzwi drewniane, jednoskrzydłowe, płycinowe. W osi od s. narożnika płd-zach. otwór okienny o wykroju prostokątnym. Piętro oddzielone słabo profilowanym gzymsem kordonowym. Elewacja w partii piętra zamknięta szerokim pasem fryzu podokapowego i mocno wysadzonym, profilowanym gzymsem. Otwory okienne o wykroju prostokątnym, pozbawione dekoracji. Okna drewniane, dwudzielne, 3-kwaterowe. Dwuspadowy dach przepruty trzema wystawkami przekrytymi daszkami siodłowymi. Otwory okiennne w wystawkach o wykroju prostokątnym. Okna dwudzielne, 3-kwaterowe z lufcikami w środkowych kwaterach. Elewacja tylna 4-osiowa, ukształtowana asymetrycznie, z wejściem na przedłużeniu pierwotnej sieni oraz trzema otworami okiennymi o wykroju prostokątnym wspartym na podwyższonym cokole. Elewacja pozbawiona podziałów i dekoracji arch., zamknięta od góry słabo wysuniętym gzymsem, nad którym szeroka wystawka w połaci dachu, nakryta daszkiem pulpitowym. Okna drewniane, dwudzielne, 3 kwaterowe. Wnętrze przekształcone, zaadoptowane dla potrzeb handlowych na parterze: dwoma wtórnymi otworami drzwiowymi połączono część zachodnią z kamienicą nr 8. Piętro i poddasze zaadoptowano na mieszkania. Wystrój i wyposażenie pierwotne nie zachowane. Za