Budynek dworca Warszawa Wschodnia oddano do użytku 17.011969 r. Nowy budynek przejął obsługę ruchu pasażerskiego, która odbywała się wcześniej poprzez obiekty prowizoryczne zastępujące zniszczony w 1944 r. Dworzec Terespolski. Nowy budynek dworca zbudowano o około 200 metrów w kierunku wschodnim od starego Dworca Terespolskiego, co związane było z projektami poprowadzenia w tamtym rejonie al. Tysiąclecia stanowiącej część planowanej obwodnicy śródmiejskiej Warszawy.

Obiekt został zaprojektowany przez A.Romanowicza i P.Szymaniaka w latach 1956–1961. Otrzymał formę dwubryłową z głównym wejściem i kompleksem handlowo-usługowym od strony północnej układu torowego oraz mniejszym terminalem do obsługi linii podmiejskich od strony południowej.

Budynek dworca przez pewien czas był najnowocześniejszą i najbardziej reprezentacyjną budowlą tego typu w Warszawie, jednak oszczędności materiałowe zastosowane wbrew projektowi i wieloletnie zaniedbania remontowe spowodowały szybkie pogorszenie stanu technicznego budynku. Dopiero w latach 2010-2012 przeprowadzono kapitalny remont budynku w ramach którego wymieniono elementy konstrukcji zewnętrznej oraz przebudowano wnętrza.

Druga co do wielkości stacja kolejowa obsługująca ruch osobowy w Warszawie położona na warszawskiej linii średnicowej na pograniczu dzielnic Praga Północ (ulica Kijowska) i Praga Południe (ulica Lubelska). Stacja przyjmuje i odprawia pociągi dalekobieżne (EIC, IC, TLK), podmiejskie, aglomeracyjne (KM, ŁKA) i komunikacji miejskiej (SKM).
Stacja posiada 7 peronów w tym dwa z nich tylko do obsługi ruchu podmiejskiego (oddzielny dwutorowy szlak) przez stacje: Warszawa Stadion, Warszawa Powiśle, Warszawa Śródmieście, Warszawa Ochota i Warszawa Zachodnia. Ruch dalekobieżny i część podmiejskiego szlakiem dalekobieżnym połączona z dworcem Warszawa Centralna i Warszawa Zachodnia. Komunikacją między peronami zapewniają trzy tunele piesze które stanowią też łączniki między dwoma budynkami dworcowym: głównym od ulicy Kijowskiej i podmiejskim od ulicy Lubelskiej.