Jaskinia znajduje się na prawym orograficznie zboczu doliny rzeki Świerzawy, na stoku Maślaka, ok. 80m w prawo poniżej od Białych Skał, całkowicie w lesie iglasto-liściastym i ok. 50m od granicy lasu, na przeciwległym stoku na którym znajduje się pałac w Podgórkach.
Jaskinia o charakterze mytym, została utworzona w soczewce prekambryjskiego, silnie zmetamorfizowanego wapienia. W końcowych partiach po prawej jest widoczna tworząca się polewa kalcytowa w kolorze mleczno-białym. Nie zniszczone, ładne formy naciekowe /perły i pieski/. Namulisko skąpe złożone z głazów i kamieni przemieszanych z próchnicą a przy końcu glinką.
Jaskinia sucha, tylko na prawej ścianie i w kominie widać nieliczne mokre plamy. Strefa światła sięga do ok. 12m. Brak przewiewu.
W końcowej fazie jaskini jeziorko czystej, przejrzystej wody. Jaskinia służy jako schronisko dla zwierząt /sowy i nietoperze/.
Historia znana od dość dawna - prawdopodobnie od XVII w. I licznie odwiedzana przez tzw. Walończyków /górnicy i poszukiwacze skarbów i kamieni szlachetnych, pochodzących z terenów Niemiec, Holandii i Belgii/, stąd też nazwa jaskini najprawdopodobniej nadana przez owych poszukiwaczy.

(część opisu pochodzącego z )